“മിനിയുടെ കഥകളുടെ ലോകം”

എന്റെ മനസ്സില്‍ തോന്നുന്നത് കുറിച്ചിടാന്‍ ഒരിടം. ഇത് മിനിക്കഥയല്ല.മിനിയുടെ കഥകളുടെ ഒരു ലോകമാണ്. ...mini//മിനി

12/8/18

ഇനി അവൾ ഉറങ്ങട്ടെ

മംഗളം വാരികയിൽ വന്നത്,,,
            അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രീയ രമേശിന്റെ ഉറക്കം ഞെട്ടി. ചുറ്റുപാടും പടർന്ന കട്ടിപിടിച്ച ഇരുട്ടിൽ തുറിച്ചുനോക്കിയിട്ട് വലതുകൈകൊണ്ട് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അവളൊന്ന് ഞെട്ടി. ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തപ്പോൾ കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ‘അദ്ദേഹം കിടക്കവിട്ട് എഴുന്നേറ്റ് പോയിരിക്കുന്നു, ഇനി കുളിമുറിയിലോ വരാന്തയിലോ കാണുമായിരിക്കും’. അരിശം വരാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവളുടെ മുഖത്ത് ശാന്തഭാവം കളിയാടിയിരുന്നു.

             പ്രീയയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇതൊന്നും ആദ്യസംഭവമല്ല; അവളുടെ രാവുകളിൽ ഇത്തരം നാടകങ്ങൾ അരങ്ങേറാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് വർഷങ്ങളായി. സഹിക്കാനും ഒതുക്കാനുമുള്ള മനസ്സുമായിട്ട് പിറവിയെടുക്കുന്നവരാണല്ലൊ സ്ത്രീകൾ. എല്ലാം അറിയുന്നവളാണെങ്കിലും ഒന്നും അറിയാത്തപോലെ അടുക്കളയിൽ എരിഞ്ഞടങ്ങേണ്ടവളാണെന്ന് പൊതുജനം വിളിച്ചുകൂവുന്ന കാലമാണല്ലോ.


   ദേഹം മൂടിയ പുതപ്പ് തട്ടിക്കുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് ആടയാഭരണങ്ങളൊക്കെ സ്ഥാനത്തുണ്ടെന്ന് പരതിനോക്കി ഉറപ്പിച്ചശേഷം പ്രീയ നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. കഥാനായകനായ ഭർത്താവ് അവിടെയില്ലെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ അന്തരംഗം പിടഞ്ഞു. തലയിൽ കൈവെച്ച് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു,

“രമേശേട്ടാ,,,”

           വീണ്ടും വിളിക്കാനായി വായതുറക്കുമ്പോൾ അലമാരയുടെ പിന്നിൽ‌നിന്നും അയാളുടെ അലർച്ച കേട്ടു, ഒപ്പം മുഖമടച്ച് അടിയും; ആകെ ഞെട്ടിയിട്ട് നിലത്തിരുന്നുപോയി. അപ്പോൾ കേട്ടു, “അസത്ത്, എന്താടി വിളിച്ചു കൂവുന്നത്,,, കെട്ടിയവൻ ചത്തുപോയീന്ന് വിചാരിച്ച് നാട്ടുകാരെ വിളിച്ചു വരുത്തുന്നോ?”

“അയ്യോ, അത്,,”

“മിണ്ടിപ്പോകരുത്,, നിന്നെയൊക്കെ എനിക്കറിയാം,, നായിന്റെ മോളെ, നിനക്ക് ആണുങ്ങളെ കൂടെ കറങ്ങാൻ പോണം,, അതൊന്നും ഇവിടെ നടക്കില്ല”

              എല്ലാം വിധിയെന്നോർത്ത് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അയാൾ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് പ്രീയ രമേശ് എന്ന ഭാര്യയുടെ ഗതികേടാണ്, വിവാഹിതരായ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും ഒക്കെ ഉണ്ടായിട്ടും വയസാം‌ കാലത്ത് ഈ മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവം മാറുന്നില്ലല്ലൊ. ഹോ,, ഒരു കണക്കിന് മക്കളെല്ലാം രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കയാണ്, നല്ലൊരു ഭർത്താവിന്റെ കൂടെ നല്ലൊരു കുടുംബത്തിൽ അവരൊക്കെ ജീവിച്ചു പോകട്ടെ. പ്രസവിച്ചത് മൂന്നും പെണ്ണായത് ഭാഗ്യമാണ്, ആണായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ വീട്ടിലൊരു കൊലപാതകം നടക്കും, ഒന്നുകിൽ സഹിക്കവയ്യാതെ അച്ഛനെ മകൻ കൊല്ലും, അല്ലെങ്കിൽ ദേഷ്യം വന്ന അച്ഛൻ മകനെ കൊല്ലും. അത്രക്കു നല്ല സ്വഭാവമാണല്ലൊ ഇവിടെയുള്ളാൾക്ക്,,,              

        പ്രീയയുടെ ജീവിതം അപ്രതീക്ഷിതമായ ദുരന്തമായി മാറിയത് വിവാഹനാളിൽ തന്നെയാണ്. അവിചാരിതമായ ചോദ്യം ചെയ്യൽ ആരം‌ഭിച്ചത് ആദ്യരാത്രിക്ക് മുൻപ് കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ വിവാഹനാളിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴാണ്. താലികെട്ടി ആണധികാരം ലഭിച്ച ഭർത്താവിന്റെ കൂടെയിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ഭാര്യയുടെ ചലനങ്ങളിൽ മാത്രം. പരിചയക്കാരായ വിളമ്പുകാർ ഇലയിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നതും ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ ഇഷ്ടക്കേട് പ്രകടിപ്പിച്ച അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും ചോദ്യം വന്നു,

“പരിചയക്കാരൊക്കെ ആണുങ്ങൾ മാത്രമാണോ? നീ മറ്റുള്ളവരോട് ചിരിച്ച് കുഴയുന്നതൊന്നും എനിക്കിഷ്ടമല്ല”

           അന്നുമുതൽ വിലക്കുകളുടെ തുടർച്ചയാണ്,, ആണുങ്ങളെ നോക്കരുത്, ചിരിക്കരുത്, സംസാരിക്കരുത്,, എല്ലാമെല്ലാം അതേപടി അനുസരിച്ചാൽ ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകാം. ഈ ലോകത്ത് ആണായിപ്പിറന്നവരെല്ലാം രമേശന്റെ ഭാര്യയെ ചതിക്കാൻ അവസരം നോക്കുന്നവരാണ്. അതുപോലെ രമേശന്റെ ഭാര്യയാണെങ്കിൽ വഴിയെ പോകുന്ന ആണിന്റെ തോളിൽ തൂങ്ങാൻ അവസരം പാർത്തിരിക്കുന്നവൾ. ഭർത്താവ് രമേശൻ എന്നൊരുത്തന്റെ കണ്ണു തെറ്റിയാൽ അവൾ വഴിയെ പോകുന്ന ഏത് തെണ്ടിയെയും കിടപ്പറയിൽ വിളിച്ചുവരുത്തി മടിക്കുത്ത് അഴിക്കും.


        പരാതി കൂടുതൽ ഉണ്ടായത് പേരിന്റെ കാര്യത്തിലാണ്,, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ലോകത്തുവെച്ച് ഏറ്റവും മോശം പേരാണ് അയാളുടെ ഭാര്യയുടേത്. മനുഷ്യർക്ക് വിളിക്കാൻ പറ്റുന്ന പേരല്ല അവൾക്കുള്ളത്,

“ഒരു പ്രീയപോലും,, നാലാളുടെ മുന്നിൽ‌വെച്ച് വിളിക്കാൻപറ്റുന്ന പേരൊന്നും നിന്റെ തന്തക്കും തള്ളക്കും കിട്ടിയില്ലെ? മനുഷ്യനെ നാണംകെടുത്തനൊരു നശിച്ച പേര്”

     വിവാഹശേഷം കിടപ്പറയിലെ സുന്ദരനിമിഷങ്ങൾക്കിടയിൽ പോലും ഭാര്യയുടെ പേര് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാവിൽ‌നിന്ന് ഉയർന്നിട്ടില്ല. എന്നിട്ടിപ്പോൾ  നാലാളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് വിളിക്കാൻ പറ്റില്ല എന്നൊരു കുറ്റപ്പെടുത്തൽ,,, ഈ മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിൽ ഭാര്യയുടെ കുറ്റം മാത്രമാണോ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്തതെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.


     മക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമൊക്കെ ആയിട്ടും രമേശന്റെ സ്വഭാവത്തിനൊരു മാറ്റവും വന്നില്ല. അറുപത് കഴിഞ്ഞ് ദേഹമാസകലം വാർദ്ധക്യം കടന്നുവന്നവളായ രമേശന്റെ ഭാര്യ ഇപ്പോഴും പുരുഷന്മാരുടെ ഉറക്കം കെടുത്താറുണ്ടെന്ന് രമേശൻ തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. പ്രായം കൂടിയെങ്കിലും അയാളിപ്പോഴും അവളുടെ കാവൽക്കാരനാണെന്ന് മക്കൾക്കും മരുമക്കൾക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും നാട്ടുകാർക്കും നന്നായി അറിയാം. അതുകൊണ്ട് അവരെ അറിയാവുന്ന പരിചയക്കാരൊക്കെ വീട്ടിൽ വരുന്നത് വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചാണ്.

         എപ്പോഴും പരുക്കനായി പെരുമാറുന്ന ഭർത്താവിൽ കൂടുതൽ രൂക്ഷമായൊരു മാറ്റം കാണാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു മാസത്തിലേറെയായി. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഒരു ഫേമലീ ടൂർ കഴിഞ്ഞതുമുതൽ,,, മൂത്ത മകളുടെ ഭർത്താവും കുഞ്ഞുങ്ങളും വിദേശത്തുനിന്ന് വന്നപ്പോൾ അവരുടെ ഒപ്പമുള്ള യാത്രയിൽ മാതാപിതാക്കളെയും ക്ഷണിച്ചു. കൊച്ചു മക്കളുമൊത്തുള്ള ഉല്ലാസയാത്ര രസകരമായിരുന്നു. യാത്ര പുറപ്പെട്ട് പാർക്കിലെത്തിയപ്പോൾ എല്ലാ സന്തോഷവും അസ്തമിച്ചു. പാർക്കിലെ ഉല്ലാസറൈഡുകളും പൂക്കളും തുടങ്ങി അതിമനോഹരങ്ങളായ കാഴ്ചകൾ ഒന്നും‌തന്നെ അങ്ങേരുടെ കണ്ണിലിടം പിടിച്ചില്ല. അയാൾക്ക് ഒരു കാര്യത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ;

അവളെങ്ങോട്ടു പോകുന്നു,,

അവളാരോട് മിണ്ടുന്നു,,

അവളെന്ത് ചെയ്യുന്നു,,

ഒടുവിൽ ഇറങ്ങാൻ നേരത്താണ് മകളുടെ ഒപ്പം പഠിച്ച യുവാവ് ഭാര്യയോടൊപ്പം വന്നത്. മകൾ എല്ലാവരേയും പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അവൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അമ്മയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ ചോദ്യം,

“അമ്മയും മകളും ഒരുപോലെ ചെറുപ്പമാണല്ലോ”

അവനെ കടുപ്പിച്ചൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് അച്ഛന്റെ പ്രായമുള്ള അയാളിൽ‌നിന്നും അപ്രീയമായ വാക്കുകൾ വെളിയിൽവന്നു,

“എങ്കിൽ താനവളെ കൊണ്ടുപോയിട്ട് കൂടെപ്പൊറുപ്പിച്ചോ”   

മകളും മരുമകനും അടക്കം എല്ലാവരും ഞെട്ടി, മരുമകൻ മുഖം തിരിച്ചപ്പോൾ മകൾ ചോദിച്ചു,

“ഈ അച്ഛനെന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്? ഇത് എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചവനാണ്. സ്വന്തം മകളുടെ പ്രായമുള്ളവനോട് അച്ഛനിങ്ങനെയൊക്കെ പറയാമോ?”

“നിന്റമ്മയെ നന്നാക്കാൻ ഈ ലോകത്താർക്കും കഴിയില്ല,, പിന്നെ ഇവനൊക്കെ എന്തറിഞ്ഞിട്ടാണ് ഇവളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത്”

      മകളുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ അദൃശ്യമായ ദൃഢതയുള്ള കണ്ണികൾ പൊട്ടിച്ചിതറുന്നത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിലൊട്ടാകെ‌‌യൊരു നൊമ്പരം പടർന്നുകയറി.  വെറുപ്പിക്കൽ മാത്രം ശീലമാക്കിയിട്ട് അതിൽ ആഹ്ലാദം അനുഭവിക്കുന്നൊരു ആൺ‌ജന്മം.


          നീറുന്ന മനസ്സുമായി പരസ്പരം മിണ്ടാതെ വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ ഭർത്താവും കുഞ്ഞുങ്ങളുമൊത്ത് പോകാൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ മകൾ തന്റെ നേരെയൊരു ചോദ്യമെറിഞ്ഞു,

“അമ്മേ ഞങ്ങള് പോവുകയാ,, പിന്നെ അമ്മ എന്റെ കൂടെ വരുന്നോ?”

“അതെങ്ങനെയാ മോളെ,, ഞാനിവിടെയൊരു കുരുക്കിലല്ലെ”

“അതാ പറഞ്ഞത്, ഇത്ര കാലമായിട്ടും അമ്മയെ മനസ്സിലാവാത്ത അച്ഛന്റെ കൂടെ എന്തിനാ അമ്മ ഇനിയും ജീവിതം തൊലക്കുന്നത്?”

അതിനുള്ള മറുപടി പറഞ്ഞത് അച്ഛനാണ്,

“ഉം, കൊണ്ടുപോയ്ക്കോ,, നിന്റെ വീട്ടിൽ ആണായ ഒരുത്തനുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മവേണം. അമ്മായിഅമ്മ മരുമകനെ വളച്ചു എന്ന് നാട്ടുകാരെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കാനാണോ?”

വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞെട്ടിയപ്പോൾ മകൾ പറഞ്ഞു,

“എത്രയും പെട്ടെന്ന് അച്ഛനെ കൌൺസിലിം‌‌‌ഗിന് കൊണ്ടുപോയി ചികിത്സിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ അപകടമാണ്”

“ഓ എനിക്ക് വട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ചികിത്സിച്ചാൽ അമ്മയും മക്കളും ചേർന്ന് എന്തും ആവാമല്ലൊ”

“അമ്മേ ഞാനിതാ പോവുകയാണ്,,,”


    കൂടുതൽ നിന്നാൽ സ്വന്തം നിലനില്പ് പോലും അപകടത്തിലാവുമെന്ന് അറിഞ്ഞായിരിക്കണം മകൾ പെട്ടെന്നുതന്നെ സ്ഥലം വിട്ടു. ഇങ്ങനെയൊരു അച്ഛന്റെ മകളായി ജനിച്ചതിൽ അവൾ ലജ്ജിക്കുന്നുണ്ടാവണം,,

         ഈ ലോകത്തിലുള്ളവരെല്ലാം നല്ലവരാണെന്നും അയാളുടെ ഭാര്യമാത്രം ചീത്തയാണെന്നും ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്ന ആൾ കുറ്റം മുഴുവൻ അവളിൽ കെട്ടിയേല്പിക്കുകയാണ്. നല്ലവരായ പുരുഷന്മാരെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നവളാണ് സ്വന്തം ഭാര്യ,,, അവളെ നന്നാക്കാൻ ദൈവത്തിനുപോലും കഴിയില്ല,, എന്നൊക്കെ വിളിച്ചുപറയലാണ് ഇപ്പോഴെത്തെ രോഗം.

            ഏതാനും ദിവസങ്ങളായി പുതിയൊരു പ്രശ്നത്തിലാണ്. ബാഗ്ലൂരിൽ താമസിക്കുന്ന ഇളയ മകൾ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും പുതിയ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചിരിക്കുന്നു. സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എഞ്ചിനീയർ‌‌മാരായ മകളും ഭർത്താവുമൊത്ത് താമസിക്കാനുള്ള തീരുമാനത്തെ ആ നിമിഷം തന്നെ അങ്ങേര് എതിർത്തു. ഇടയ്ക്കിടെ രോഗം വരുന്ന മാതാപിതാക്കളെ കൂടെനിർത്തി പരിചരിക്കാൻ മക്കളെല്ലാം തയ്യാറാണ്. പക്ഷെ,,,,

       എല്ലാം അവസാനിക്കുന്നത് വലിയൊരു ‘പക്ഷെ,,യിലാണ്’. ആണിനെ പെറാനറിയാത്തവൾ വെറുക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് പറഞ്ഞായിരുന്നു ഒരുകാലത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ,, ആണല്ലെങ്കിലും ആണില്ലാത്ത ഒരു കുറവും പ്രീയയുടെ മക്കളായിട്ട് ഉണ്ടാക്കിയില്ല. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽകാനുള്ള തൊഴിൽ എല്ലാ മക്കൾക്കും ഉണ്ട്. കൊച്ചുമക്കളുമായി ജീവിതസായാഹ്നം സന്തോഷകരമാക്കി തീർക്കേണ്ടാ ആളാണ് അൽ‌സേഷൻ പട്ടിയെപ്പോലെ ഭാര്യ കൈവിട്ടുപോയാലോ എന്നൊരു ഭയത്തോടെ കെട്ടിയവൾക്ക് കാവൽ നിൽക്കുന്നത്. ഇതിലും നല്ലത് തന്നെയൊരു കൂട്ടിലടച്ച് പൂട്ടുകയായിരുന്നു,,,


          ഗെയിറ്റിനുമുന്നിൽ ആരുടേയെങ്കിലും തലവെട്ടം കണ്ടാൽ പിന്നെ സംശയമായി. അയാൾ നോക്കുന്നത് എവിടെയാണെന്ന് സംശയം തോന്നുമ്പോൾ ഒപ്പം ഭാര്യ എവിടെയാണെന്നുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കും. സ്ഥിരമായി വീട്ടിൽ വരേണ്ട പോസ്റ്റ്‌മാനെ തടയാനായി ഗെയ്റ്റിലൊരു പൈപ്പ് കെട്ടിയുറപ്പിച്ചു. പോസ്റ്റലായി വരുന്നതെല്ലാം ഇനിയങ്ങോട്ട് അയാൾ വീട്ടിലേക്ക് കടക്കാതെ നേരെ പൈപ്പിലിട്ടാൽ മതിയല്ലൊ. ഇലൿട്രിസിറ്റി മീറ്റർ റീഡിം‌‌‌ഗിനു വരുന്ന പയ്യനാണ് ഇപ്പോഴെത്തെ പുതിയ നോട്ടപ്പുള്ളി. അവൻ വന്നിട്ട് പോവുന്നതുവരെ കൂട്ടിലിട്ട വെരുകിനെപ്പോലെ വരാന്തയിലൂടെ മുറുമുറുപ്പോടെ നടക്കും. സഹോദരന്മാരടക്കം ബന്ധുക്കളൊക്കെ പണ്ടേ അകന്നിരിക്കയാണ്. ജീവിതം ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയതിൽ അങ്ങേർക്ക് വിഷമമുണ്ട്. സ്വയം വരുത്തിവെച്ചിട്ട് അതിനൊക്കെ കാരണം ഭാര്യയാണെന്ന് പറയുന്നതിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്തോഷം.


    ഏത് നേരത്തും ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് ഭീഷണിപ്പെടുത്തലാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഹോബി. ഒരാഴ്ച മുൻപൊരു ഉച്ചഭക്ഷണ സമയത്ത് മാരകമായ എലിവിഷം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചതു കണ്ടപ്പോൾ ഞെട്ടി,

“അയ്യോ, ഇതെന്തോന്നാ?”

“മനസ്സിലായില്ലെ,, ഇതാണ് എലിവിഷം എലികൾക്ക് മാത്രമല്ല, മനുഷ്യർക്കും ഉപയോഗിക്കാം”

“എന്തിന്?”

പറയുന്നതോടൊപ്പം അതെടുത്ത് അകലെ എറിഞ്ഞപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി അടികിട്ടിയെങ്കിലും വേദനിച്ചില്ല.

“വിഷം കഴിക്കാൻ മാത്രം ഇവിടെ ആർക്കാണ് പ്രശ്നം?”

“എടി നശിച്ചവളെ ഞാൻ മരിച്ചിട്ട് നീയങ്ങനെ സുഖിക്കേണ്ട”

“അതിന് നിങ്ങളോട് മരിക്കാൻ പറഞ്ഞോ? എന്തിനാ മരിക്കുന്നത്?”

“കൊല്ലും ഞാൻ,, കണ്ട ആണുങ്ങളോടൊപ്പം പോകാൻ തയ്യാറായ നീയൊക്കെ ജീവിച്ചിട്ടൊരു ഗുണവുമില്ല”

“ആണുങ്ങളുടെ കൂടെ ഞാൻ പോയെന്നോ? അങ്ങനെയൊന്ന് നിങ്ങൾക്ക് പറയാൻ കഴിയുമോ?”

“നിന്നെയങ്ങിനെ പോകാൻ ഞാൻ വിടുമോ? ഞാനില്ലെങ്കിൽ കാണാമായിരുന്നൂ”

ആദിവസം എത്ര അടിയാണ് കൊണ്ടതെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല,,

എന്നിട്ടും പ്രീയക്ക് മരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

അതിനുമാത്രം ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാതെ എന്തിന് മരിക്കണം?

സുന്ദരമായ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാനറിയാത്ത ഭാർത്താവായത് അവളുടെ കുറ്റമല്ലല്ലൊ,,,


         ഉറങ്ങുന്ന അയാളുടെ തൊട്ടടുത്ത് അവളും കിടന്നു, ഉറങ്ങുന്ന ആളെ ഉണർത്തരുതെന്ന് പലതവണ അയാൾ പറഞ്ഞതാണ്. ഉറക്കം നടിച്ചു കിടക്കുകയാണെന്നും ഉറക്കം നടിക്കുന്നവനെ ഉണർത്താനാവില്ലെന്നും അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാം. ഭാര്യ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയിട്ടുവേണം അയാൾക്ക് വീട്ടിലാകെ ചുറ്റിസഞ്ചരിക്കാൻ,,

       ആ നേരത്ത് സ്വന്തംവീട്ടിലെ എല്ലായിടവും പരിശോദിക്കും,, മുറികളെല്ലാം തുറന്ന് അലമാരകൾ തുറന്നുനോക്കുന്നതോടൊപ്പം മേശയുടെയും കട്ടിലിന്റെയും അടിവശം കൂടി നോക്കിയിട്ട് അവിടെയൊന്നും ആണായിട്ടൊരുത്തൻ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തും. ജനാലകൾ തുറന്ന് ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിനിൽക്കും. ഷഷ്ഠിപൂർത്തി കഴിഞ്ഞ ഭാര്യയെ തേടിയെത്തുന്ന കാമുകന്മാരെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു കാടുകയറും.


ഇന്നലെ രാത്രി,

പെട്ടെന്ന് വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ട് പ്രീയ ഞെട്ടിയുണർന്നു,,, ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്ത് ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് ഓടിയപ്പോൾ എത്തിയത് സ്വീകരണ മുറിയിൽ, അവിടെ,,,

മേശയും കസേരയും മറിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു,, അതിനിടയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന ഭർത്താവ്,,

“രമേശേട്ടാ,, ഇതെന്താ പറ്റിയത്?”

മറുപടി അലർച്ചയായിരുന്നു,, ഒപ്പം ജീവിതത്തിലിതുവരെ കേൾക്കാത്ത തെറിവാക്കുകളും,,

“മരിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഒരുത്തിക്ക് അതിന് കഴിയില്ലപോലും,, നീയൊക്കെ ആരുടെകൂടെ പോകാനാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്?”

കൈപിടിച്ച് ഉയർത്താൻ നോക്കിയപ്പോൾ വീണ്ടും തെറിയഭിഷേകം,

“നിന്നെയൊക്കെ പോറ്റുന്ന എന്നെവേണം പറയാൻ,, മകളുടെ കൂടെ സുഖിക്കാൻ പോകണം പോലും. അതിനൊന്നും നിന്നെ ഞാൻ വിടില്ല”

മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് സീലിങ്ങ് ഫാനിൽ തൂങ്ങിയാടുന്ന കുരുക്ക്,, അപ്പോൾ ഇതാണല്ലെ പരിപാടി. കൂടുതൽ സംസാരിക്കാതെ ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് വലിച്ച് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ അയാൾ പലതും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.


     നേരം പുലർന്നപ്പോൾ തലേന്നാളത്തെ കലാ‌പരിപാടി‌ കളൊക്കെ മറന്നമട്ടാണ്. ആശ്വാസം,, ഇനി അതിനെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിക്കാതിരുന്നാൽ മതി. തന്നെ ഭയപ്പെടുത്താൻ അഭിനയിച്ചതാവണം. ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് രക്ഷപ്പെട്ടത്. ഭർത്താവ് പതിവിലധികം സന്തോഷവാനായി കാണപ്പെട്ടതിൽ പ്രീയക്ക് ആശ്വാസമായി. എന്നിട്ടാണിപ്പോൾ,, രാത്രി എഴുന്നേറ്റ് നടക്കുന്നത്,,,

അലമാരയുടെ പിന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് എന്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് ആയിരിക്കും??

       ഏതായാലും ഇനി മക്കളോട് പറഞ്ഞിട്ട് അവരുമായി ചേർന്ന് കൌൺസിലിം‌ഗിന് പോവണം. എതിർപ്പ് ഉണ്ടാവുമെങ്കിലും കാര്യം അപകടത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. കരഞ്ഞുവീർത്ത മുഖം കഴുകിയിട്ട് പ്രീയ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ രമേശൻ ആദ്യമേ ഉറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പതുക്കെ കൂർക്കം വലിക്കുന്നുണ്ട്. ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നവർക്കും കൂർക്കം വലിക്കാൻ കഴിയുമോ?


        പ്രീയക്ക് ഏതു നേരത്താണ് ഉറക്കം വന്നതെന്നറിയില്ല, വീണ്ടും ഞെട്ടിയുണർന്നു,, അതേ കിടക്കയിൽ അദ്ദേഹം ഇല്ല. ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ ഏത് പ്രതിസന്ധികളെയും തരണം ചെയ്യാനുള്ള അവേശവുമായി അവൾ മുറിവിട്ട് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ടത് അടുക്കളയിലെ വെളിച്ചമാണ്. അതിനപ്പുറത്ത് ബാത്ത്‌റൂമിൽ നിന്നാണ് ശബ്ദം വരുന്നത്. പെട്ടെന്ന് വലിയൊരു ശബ്ദം അവളുടെ കർണ്ണങ്ങളിൽ പതിച്ചു,, വെള്ളത്തിൽ ഭാരം വീഴുന്ന ശബ്ദം,, കിണറ്റിൽ നിന്നുതന്നെ,,,

“ങെ,,,”

പുറത്തേക്ക് ഉയർന്ന ശബ്ദം അവൾ പകുതിക്കുവെച്ച് നിർത്തി,, ഇരുകൈകളും തലയിൽ വെച്ച് പ്രീയ രമേശ് നിലത്തിരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ ആഴം കുറഞ്ഞ കിണറ്റിലെ അലയിളക്കം കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞ് ശബ്ദമില്ലാതായി. ഇപ്പോൾ എല്ലാം ശാന്തം,, പ്രീയ രമേശിന്റെ കണ്ണിൽ‌നിന്നും ഒഴുകിയ കണ്ണൂനീർ നീർച്ചാലുകളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.

കരഞ്ഞ് ബഹളമുണ്ടാക്കിയിട്ട് അയൽക്കാരെ വിളിക്കാൻ,,? അവിടെയൊക്കെ ഊരും പേരുമുള്ള മനുഷ്യരുണ്ടെന്ന് ഇതുവരെ അവൾ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല,,,

പിന്നെ?

സഹോദരങ്ങളെ വിളിച്ചാലോ? അവരെല്ലാം എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ല,, മൊബൈൽ നമ്പറില്ല.

മൂത്ത മകളും ഭർത്താവും വിദേശത്താണ്,, അവരെയിപ്പോൾ വിളിക്കേണ്ട,,

ഇളയ മകളും ഭർത്താവും ബാംഗ്ലൂരിലാണ്,, അവരെയും പെട്ടെന്ന് വിളിക്കേണ്ട,,

പിന്നെയിപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ മകൾ ഫേമലിസഹിതം ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലാണ്.

അവളെ വിളിക്കാം,,

മരുമകൻ പോലീസായതുകൊണ്ട് ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള നടപടികളൊക്കെ അവർ ചെയ്തുകൊള്ളും.

       നിശബ്ദമായ അന്തരീക്ഷത്തിലെ കട്ടിപിടിച്ച ഇരുട്ടിലേക്ക് പ്രീയ തുറിച്ചുനോക്കി. നേരം പുലരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്. അതിനുശേഷം കാര്യങ്ങൾ അറിയിച്ചാൽ മതി. അതുവരെ സുഖമായൊന്ന് ഉറങ്ങട്ടെ.

********
പിൻ‌കുറിപ്പ്: കഥ എഡിറ്റ് ചെയ്ത് മംഗളമാക്കിയത് വാരികയിൽ വായിക്കാം.

11/10/18

പെറ്റേണിറ്റീ ലീവ്


             സർക്കാർ ജീവനക്കാരികളുടെ പ്രസവ‌അവധി വർദ്ധിച്ച് വർദ്ധിച്ച് ഒരു വർഷം കടന്ന് രണ്ടും മൂന്നും വർഷത്തിലേക്ക് കുതിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സുവർണ്ണകാലം. സൂര്യരശ്മി ടീച്ചറും തൊട്ടടുത്ത വിദ്യാലയത്തിലെ അദ്ധ്യാപകനായ ഭർത്താവ് സുരേഷും കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞതോടെ വീട്ടുകാരുമായി അടിച്ചുപിരിഞ്ഞ് അണുകുടും‌ബമായി മാറിയവരാണ്. ഇരുമെയ്യും ഒറ്റ മനസ്സുമായി അവരങ്ങിനെ ജീവിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ടീച്ചർ ഗർഭിണി ആയത്. മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മൂന്നാമന്റെ വരവിനായി ആശുപത്രിയിൽ അഡ്‌മിറ്റ് ആയ ടീച്ചറുടെ സുഖപ്രസവം പരമസുഖമായി നടന്ന് തങ്കക്കുടം പോലുള്ള പെൺ‌കുഞ്ഞ് വെളിയിൽ വന്നു. ശേഷം അഞ്ചാം നാൾ കുഞ്ഞുവാവയോടൊപ്പം അമ്മയും ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഡിസ്‌ചാർജ്ജ് ചെയ്യപ്പെട്ട് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ കരിവീട്ടി നിറമാർന്ന ഹോം‌­നേഴ്സ് രാജമ്മയും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
               അമ്മയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും പരിചരണം കൂടാതെ അടുക്കളഭരണവും രാജമ്മയുടെ ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഉൾപെട്ടതാണ്. ഒരുപാത്രം ചോറ് ഒറ്റയിരിപ്പിന് തിന്നുള്ള രാജമ്മ, ആ വീട്ടിൽ പാകം ചെയ്യുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ അളവ് ഇരട്ടിയാക്കി. അതുകണ്ടപ്പോൾ സുരേഷിനൊരു സംശയം, ‘ഇങ്ങനെ പോയാൽ ഈ ഹോം‌ ‌നേഴ്സിനെ പൊറത്താക്കാൻ വീടിന്റെ വാതിൽ പൊളിക്കേണ്ടിവരുമോ? 
               
     വീട്ടിലെത്തിയതിന്റെ പിറ്റേദിവസം സുരേഷ്, അദ്ധ്യാപകന്റെ വേഷമണിഞ്ഞ് സ്ക്കൂളിൽ പോവാൻ തുടങ്ങി. ആ നേരത്ത് വിട്ടിലിരിക്കുന്ന ഭാര്യയുടെയും മകന്റെയും വീടിന്റെയും സംസക്ഷണം മൊത്തമായി രാജമ്മ ഏറ്റെടുത്തു,,, വെറുതെയല്ല; ആയിരങ്ങൾ എണ്ണിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ടല്ലൊ,,,
         സ്ക്കൂളിൽ പോയി ഒന്നാമത്തെ പിരീഡ് പത്താം‌‌തരത്തിലെ പിള്ളേരെ കണക്ക് പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് സുരേഷിന്റെ മൊബൈലിൽ അതിമഹത്തായ സന്ദേശം വന്നത്; ‘പുരുഷന്മാർക്കും പ്രസവ‌‌അവധി, അതും ഒരു വർഷം’. അതോടെ ബോർഡിലെഴുതിയ കണക്ക് പൂർത്തിയാക്കാതെ അദ്ധ്യാപകൻ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങിയോടി, നേരെ ഹെഡ്‌‌മിസ്ട്രസിന്റെ മുറിയിൽ,,,
“ടീച്ചർ ഞാൻ പോവുകയാ”
“എങ്ങോട്ട്?”
“വീട്ടിലേക്ക്”
“വീട്ടിലേക്കോ? ക്ലാസ്സിൽ പഠിപ്പിക്കാതെ?”
“അതിനിനി മാഡം വേറെയാളെ നോക്കിക്കൊ,, ഇനിമുതൽ പെറ്റുകിടക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് മാത്രമല്ല, ഭാര്യ പെറ്റാലും കിടക്കാനാവാത്ത ആണുങ്ങക്കും സർക്കാർ ലീവ് അനുവദിച്ചു,, പെറ്റേണിറ്റി ലീവ്”
“അതെങ്ങനെ, പ്രസവിക്കുന്നത് പെണ്ണുങ്ങളല്ലെ?”
“പുതിയ ഓർഡർ വന്നിട്ടുണ്ട് മാഡം,, സൈറ്റ് തുറന്നാൽ കാണാം. ഭാര്യ പ്രസവിക്കുമ്പോൾ ഭർത്താവിന് പെറ്റേണിറ്റി ലീവ്,, നീണ്ട ഒരു വർഷം അതായത് മുന്നൂറ്റി അറുപത്തി അഞ്ച് ദിവസം”
“അതിപ്പം മാഷ് പെട്ടന്നങ്ങ് പോയാൽ?”
“ഇനിയിപ്പം ടീച്ചറെ ഒരു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞിട്ട് കാണാം,, നമ്മളും അടിച്ചുപൊളിക്കട്ടെ” 
രാവിലെ സ്ക്കൂളിൽ പോയ ഭർത്താവ് ഉച്ചയ്ക്കുമുൻപ് തിരികെ വരുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ സൂര്യരശ്മി ടീച്ചർ അന്തം‌വിട്ടു,
“അല്ല മനുഷ്യാ ഇന്ന് സമരമാണോ?”
“എടി നമ്മുടെ സർക്കാർ നമുക്കുവേണ്ടി നല്ലൊരുകാര്യം ചെയ്തു”
“നല്ല കാര്യമോ?”
“അതെ,, ആണുങ്ങൾക്കും പ്രസവാവധി. അതും ഒരുകൊല്ലം”
“അയ്യോ”
“നീയെന്താടി ഞെട്ടുന്നത്, ഇനിമുതൽ നിന്റൊപ്പം ഇവിടെ ഞാനും ഉണ്ടാവും”
അപ്പോഴാണ് രാജമ്മ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. സുരേഷിനെ കണ്ടപ്പോൾ കൈയിലുള്ള പഴം അദ്ദേഹത്തിന് നൽകിയിട്ട് പറഞ്ഞു,
“സാറിന്ന് നേരത്തെയാണോ? പഴം തിന്നാട്ടെ,, ടീച്ചർക്ക് വേറെ കൊണ്ടുത്തരാം”
“ഇനിയങ്ങോട്ട് രാജമ്മ എന്റെ കാര്യവും നോക്കണം. അച്ഛനായവർക്കും സർക്കാർ ലീവ് അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാജമ്മെ, കൊറച്ചു വെള്ളം വേണമായിരുന്നു”
അടുക്കളയിൽ പോയ രാജമ്മ ഒരുഗ്ലാസ് ഹോർലിക്സുമായി വന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,
“ഏതായാലും സാറിത് കുടിക്ക്,, ടീച്ചർക്കിപ്പോൾ വേണ്ടല്ലൊ”
സൂര്യരശ്മി ടീച്ചറുടെ തലയിൽ എന്തോഒന്ന് കലങ്ങിമറിയാൻ തുടങ്ങി. അവർ പറഞ്ഞു,
“രാജമ്മെ ഉച്ചഭക്ഷണം നേരത്തെ ഉണ്ടാക്കണം,, എനിക്ക് വേഗം വിശക്കും”
“അത് ഞാനിപ്പോൾ വെള്ളം അടുപ്പത്ത് വെച്ചിരിക്കയാ,, നിങ്ങള് രണ്ടാളും കൊച്ചിനെ കളിപ്പിച്ച് ഇവിടെയിരുന്നോ”
“അതുവേണ്ട, പരിചയമില്ലാത്ത അടുക്കളയിൽ രാജമ്മ ഒറ്റയ്ക്ക് എങ്ങനെയാ,, ഞാനും വരുന്നു” 
               രാജമ്മയുടെ പിന്നാലെ ഭർത്താവ് ഇറങ്ങിപ്പോവുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ ടീച്ചർ ശരിക്കും ഞെട്ടി. ചട്ടിയും കലവും ഏതാണെന്നുപോലും അറിയാൻ ശ്രമിക്കാത്ത കെട്ടിയവനാണ് ഏതോ ഒരുത്തിയെ സഹായിക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോകുന്നത്! ടീച്ചറുടെ ചിന്തകൾ കാടുകയറാൻ തുടങ്ങി, 
‘പത്തുമാസം കഴിയുമ്പോൾ സുരേഷ് എന്ന അദ്ധ്യാപകൻ വീണ്ടും പെറ്റേണിറ്റി ലീവ് എടുക്കേണ്ടി വരുമോ?’
*****   

8/25/18

വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ



       കമ്പിവേലിയും മതിലും ചേർന്ന് സുരക്ഷിതമാക്കിയ ഇരുനില കൊട്ടാരം‌വീട്ടിൽ വിദേശത്തുള്ള മകന്റെ നിധികാക്കുന്ന ഭൂതമായിട്ട് ജീവിക്കുന്ന കുട്ടിയമ്മ ആദ്യം കണ്ടത് മഴമേഘങ്ങളാണ്. തുടർന്ന് ഇടിയും മിന്നലും ചേർന്ന അകമ്പടിയോടെ ടൈൽ‌സ് പതിച്ച മുറ്റത്ത് മഴവെള്ളം പതിക്കാൻ തുടങ്ങി. മഴ നിർത്താതെ പെയ്തു പെരുമഴയായി മാറിയ നേരത്ത് അയൽ‌പക്കത്തുള്ളവർ ഇരുമ്പ് താഴിട്ട് അടച്ച ഗെയ്റ്റിനു മുന്നിൽ വന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുകൂവി,
“കുട്ടിയമ്മേ, ഇറങ്ങിവാ,, വെള്ളപ്പൊക്കം വരുന്നുണ്ട്”
കുട്ടിയമ്മക്ക് ചിരിവന്നു,, കൊട്ടാരം‌വീട്ടിൽ കടന്നുവരാൻ വെള്ളത്തിന് ധൈര്യമുണ്ടോ?
“ഇവിടെയൊന്നും വെള്ളപ്പൊക്കം വരില്ല,, നിങ്ങൾ പോയ്ക്കോ,,”
       കുട്ടിയമ്മ നോക്കിനിൽക്കെ ഒഴിഞ്ഞുപോയ അയൽ‌ക്കാരുടെ കൂരകളിൽ വെള്ളം കടന്നുപോകുന്നതും തുടർന്ന് നിലം‌പതിക്കുന്നതും കാണാനിടയായപ്പോൾ പെരുത്ത് സന്തോഷം വന്നു. പതുക്കെപതുക്കെ,,, കുട്ടിയമ്മയുടെ മുറ്റത്തും വെള്ളം നിറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഏമാൻ‌മാർ പോലീസ് വണ്ടിയിൽ വന്ന് വീടുപൂട്ടിയശേഷം വണ്ടിയിൽ കയറാൻ പറഞ്ഞു.
കുട്ടിയമ്മ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല,
“എന്റെയീ വീടുവിട്ട് ഞാനെങ്ങോട്ടുമില്ല, എല്ലാം ശരിയാവും,, എന്നെ ദൈവം രക്ഷിക്കും”
   നിറയെ സാധനങ്ങളുള്ള ഇത്രേം വലിയ വീട്ടിൽനിന്ന് ഇറങ്ങാനോ? അതിനുമാത്രം ഒരപകടവും ഇങ്ങോട്ടു കയറിവരില്ല. വീടുപേക്ഷിച്ച് അമ്മ പോയെന്നറിഞ്ഞാൽ മകനെന്ത് വിചാരിക്കും,,‌,

   മുറ്റം നിറയെ ഇരച്ചുകയറിയ വെള്ളം കുട്ടിയമ്മയോട് ചോദിക്കാതെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മുട്ടോളം വെള്ളമായപ്പോൾ കുട്ടിയമ്മ വീട്ടുസാധനങ്ങളെല്ലാം രണ്ടാം നിലയിലേക്ക് കയറ്റാൻ തുടങ്ങി. ടീ.വീ, ഫ്രിഡ്ജ്, ഗ്യാസ് സിലിണ്ടർ, ഗ്യാസ് കുറ്റി, മിക്സി, കസേര, മേശ, അരി, പരിപ്പ്, പയർ, പച്ചക്കറി, സോപ്പ്, പൌഡർ, പലഹാരപ്പൊതികൾ, ഗ്ലാസ്, പ്ലെയ്റ്റ്, പെയ്സ്റ്റ്, ബ്രഷ്, ഒടുവിൽ വാഷിങ്ങ് മെഷിനും മുകളിൽ എത്തിച്ചപ്പോൾ അവരാകെ നനഞ്ഞ് കുതിർന്ന് തളർന്നു. അതിവേഗത്തിൽ കുതിച്ചുപായുന്ന വെള്ളം വീടിന്റെ രണ്ടാം നിലയിലേക്കും എത്തിനോക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് വെളിയിൽ നിന്നും വിളികേട്ടത്. മുകളിലെ വരാന്തയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ വലിയൊരു വള്ളം നേരെമുന്നിൽ,, അതിലുള്ളവർ വിളിച്ചുകൂവി,
“നാടാകെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കയാണ് വേഗം വള്ളത്തിൽ കയറിയാട്ടെ”
“അയ്യോ, ഞാനെങ്ങോട്ടുമില്ല,, വെള്ളം കയറിയത് അതേപോലെ അങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോകും”
“ഈ നാട്ടിലിപ്പോൾ ആരുമില്ല, എല്ലാവരും രക്ഷപ്പെട്ടു,, നിങ്ങളെയും രക്ഷിക്കാൻ വന്നതാണ്”
“എന്നിട്ട്,, ഇതിനകത്തുള്ളതൊക്കെ അടിച്ചുമാറ്റാനല്ലേ,, എന്റെ വീട് കളഞ്ഞിട്ട് ഞാനില്ല”
“വെള്ളം കയ്യറിയിട്ട്  ഈ വീടൊക്കെ നശിക്കും,, മുങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് രക്ഷപ്പെട്ടോ”
“ഞാനില്ല”

   കുട്ടിയമ്മ മുഖം തിരിച്ചതോടെ വള്ളം അകലേക്ക് തുഴഞ്ഞുപോയി. ആശ്വാസത്തോടെ കുട്ടിയമ്മ സാധനങ്ങൾ ഓരോന്നായി എടുത്തുവെക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവർക്ക് വിശപ്പും ദാഹവും കലശലായി. ഒപ്പം ജലനിരപ്പ് കൂടന്നതായി അറിഞ്ഞെങ്കിലും വിശ്വാസം കളയാതെ ഓരോ ജോലികൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അരയൊപ്പം വെള്ളമായപ്പോൾ വരാന്തയിലിറങ്ങിയ കുട്ടിയമ്മ ടെറസ്സിലേക്ക് കയറിയിട്ട് ചുറ്റുപാടും നോക്കി.

വെള്ളം വെള്ളം സർവ്വത്ര,, നാടാകെ വെള്ളം.
മാവിന്റെ മുകളിലും തെങ്ങിന്റെ മണ്ടയിലും കയറിയിറങ്ങിയിട്ട് വെള്ളം കുത്തിയൊഴുകുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവരൊരു ഇരമ്പൽ കേട്ടത്,,
തലക്കുമുകളിൽ ഒരു ഹെലികോപ്റ്റർ,,,
അതിൽ‌നിന്നും താഴേക്ക് നീളുന്ന കയറിലൂടെ ഒരാൾ ഇറങ്ങിവന്നിട്ട് കുട്ടിയമ്മയെ വിളിച്ചു,
“രക്ഷപ്പെടുത്താൻ വന്നതാണ്,, ഇതിലുള്ള കുരുക്കിലൂടെ നിങ്ങളെ മുകളിലേക്ക് കയറ്റാം”
“അയ്യോ, ഞാനില്ല,, എന്റെ വീട് ഒഴിവാക്കിയിട്ട് ഞാനെങ്ങോട്ടും ഇല്ല”
“അങ്ങിനെ പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല, എല്ലാം വെള്ളത്തിലാണ്, പെട്ടെന്ന് കയറ്,,”
അയാൾ കുട്ടിയമ്മയുടെ കൈപിടിക്കാൻ മുന്നോട്ടു വന്നപ്പോൾ അവർ അകന്നുമാറിയിട്ട് പറഞ്ഞു,
“എന്നെയീ കുന്ത്രാണ്ടത്തിൽ കയറ്റാൻ നോക്കിയാൽ ഞാനിപ്പോൾതന്നെ വെള്ളത്തിൽ ചാടും”
         മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ കയറിലൂടെ ഇറങ്ങിയവൻ അതേപടി മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു. കുട്ടിയമ്മ വെള്ളം താഴാനും സൂര്യനുദിക്കാനും വേണ്ടി ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ വെള്ളം വീണ്ടും ഉയർന്നുയർന്ന് മുട്ടോളം അരയോളം ആയപ്പോൾ ക്രമേണ അവരുടെ ബോധം നശിക്കാൻ തുടങ്ങി.

      ആരുടേയോ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളികേട്ട കുട്ടിയമ്മ പെട്ടെന്നാണ് ഉണർന്നത്. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ നല്ല വെളിച്ചം,, കാറ്റില്ല, മഴയില്ല, വെള്ളമില്ല.
അവർ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു,
“ആരാണെന്നെ വിളിക്കുന്നത്?”
“കാലൻ”
“കാലനോ? അതെങ്ങനെ?”
“നിങ്ങളെ ദൈവസന്നിദ്ധിയിൽ എത്തിക്കാൻ വന്നതാണ്,, ഇതാ ദൈവത്തിന്റെ ഇടം വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്നു,, നേരെയങ്ങോട്ട് പോവുക”
“ഇത്ര വേഗത്തിലോ?”
“ഇവിടെയെല്ലാം പ്രകാശവേഗത്തിലാണ്, പോയ്ക്കോ,, നരകവും സ്വർഗവുമൊക്കെ അവിടെന്ന് കല്പിക്കും”
             
തുറന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്തുകടന്ന കുട്ടിയമ്മ ഇരുകൈകളും കൂപ്പിയിട്ട് ദൈവത്തോട് ചോദിച്ചു,
“കരുണാമയനായ ദൈവമേ, വെള്ളപ്പൊക്കം ഉണ്ടായപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങെന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ വരാഞ്ഞത്?”
“രക്ഷപ്പെടുത്താൻ വന്നില്ലെന്നോ?”
“ജീവിച്ച് കൊതിതീരും‌ മുൻപെ,, മനോഹരമായ ഭൂമിയും വീടും ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നെയിങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണോ? രക്ഷിക്കാമായിരുന്നില്ലെ?”
“നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ പലതവണ ഞാൻ വന്നല്ലോ, അപ്പോഴൊന്നും നീ വന്നില്ല”
“എന്നിട്ട്? ഞാനൊരിക്കലും അങ്ങയെ കണ്ടില്ലല്ലൊ”
“ഹേ സ്ത്രീയേ, ഞാനാദ്യം അയൽക്കാരുടെ രൂപത്തിൽ നിന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ വന്നു,,
നീ വീട്ടിൽ‌നിന്നും ഇറങ്ങിയില്ല.
പിന്നീട് പോലീസ് വണ്ടിയുമായി വന്ന് രക്ഷിക്കാൻ നോക്കി,,
നീ ഇറങ്ങിവന്നില്ല.
മൂന്നാമത് വള്ളവുമായി വന്ന് നിന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു,,
അപ്പോഴും നീ വീടുവിട്ട് ഇറങ്ങിയില്ല.
ഒടുവിൽ നീ പുരപ്പുറത്തിരിക്കുമ്പോൾ ആകാശത്തുനിന്നും കയറിൽ തൂങ്ങിയിട്ട് രക്ഷിക്കാൻ വന്നു,,
അപ്പോഴും എന്റെ സഹായം നിരസിച്ച നിന്നെ ഒടുവിൽ പരലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു”
*******

1/31/18

ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടവൻ


            റോഡരികിലൊരു കാടായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട് ആയിരങ്ങൾക്ക് അഭയമായി മാറിയ ആൽ‌മരത്തിന്റെ ദർശനത്തോടെ അയാളുടെ വേഗത കുറയാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ടു പോയാൽ മരത്തിന്റെ സമീപത്തൊരു വീടിന്റെ മതിലും എപ്പോഴും അടഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഗെയ്റ്റും കാണാം. ഗെയ്റ്റുതുറന്ന് അകത്തുപ്രവേശിച്ചാൽ പിൻ‌തിരിഞ്ഞ് ഉള്ളിൽ‌നിന്നും അടച്ച് കുറ്റിയിടുക എന്നൊരു ശീലം വീട്ടുകാർക്കു മാത്രമല്ല അവരെ പരിചയപ്പെട്ടവർക്കെല്ലാം ഉണ്ട്. എന്നിട്ട് ഇരുവശത്തും നിരനിരയായി വളർത്തിയ ചെടികളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അല്പം നടന്നാൽ വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്താം. ചെടികളിൽ അധികവും ബോഗൻ‌വില്ലകളാണ്,, നമ്മുടെ നാടൻ കടലാസുപൂക്കൾ.

            അതിനിടയിലൊരു ചെറിയ കാര്യം,,, ഗെയിറ്റുനു മുകളിൽ പത്രം നിക്ഷേപിക്കാനായി പുട്ടുകുറ്റി പോലുള്ള പി.വി.സി. പൈപ്പ് ഉറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പത്രം മാത്രമല്ല, വീട്ടുകാർക്ക് വരുന്ന പോസ്റ്റൽ ഉരുപ്പടികളും പഞ്ചായത്ത് അറിയിപ്പുകളും പരസ്യങ്ങളും ചുരുട്ടിയിട്ട് അതിൽ നിക്ഷേപിക്കാം. ചിലനേരത്ത്, തന്നെയാരും നോക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയശേഷം വീട്ടുകാരിതന്നെ ഇറങ്ങിവന്ന് അതിനകത്തുള്ളതെല്ലാം എടുക്കും. വെറുതെയെന്തിന് കോളിംഗ്‌ബെല്ലടിച്ച് അകത്തുള്ളവരെ ശല്യപ്പെടു‌ത്തണം. പിന്നെ,,, അടുത്ത വീട്ടുകാരുമായും ബന്ധുക്കളുമായും ആശയവിനിമയം നേരിട്ടൊന്നും വേണ്ട; ഫോണിൽ മാത്രം മതി. പിരിവുകാരെയും ഭിക്ഷക്കാരെയും അകറ്റിനിർത്താം. ചെറുപ്പക്കാരിയും സുന്ദരിയുമായ ശാലിനിയെ‌‌‌നോക്കി ആന്യപുരുഷന്മാർ വെള്ളമിറക്കേണ്ട; അവൾ വീടിനകത്തും അടുക്കളയിലുമായി ജീവിച്ചാൽ‌ മതി. വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തിയാൽ ഗെയിറ്റിന്റെ വലതുവശത്തുള്ള ഇളം‌മഞ്ഞ ബോർഡിലെ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ വായിക്കാം ‘അശോകവനം’,,, അതാണ് അശോകന്റെ വീട്.


   ആലിൻ‌ചുവട്ടിൽ എത്താറായപ്പോൾ നടത്തം പതുക്കെയാക്കിയ അയാൾ മരത്തെ മൊത്തമായൊന്ന് നോക്കി. അതിന് ഒരു പോറലും ഏറ്റിട്ടില്ല!,, മുന്നിലുള്ള വാഹനങ്ങളെ മറികടന്ന് ഹൈ സ്പീഡിൽ ഓടിച്ചുവന്ന ബൈക്ക് നേരെപോയിട്ട് ആൽമരത്തിനെ ഉമ്മവെച്ചാൽ പരിക്കേൽക്കുന്നത് ബൈക്കിനോടൊപ്പം അതിലെ യാത്രക്കാരനും ആയിരിക്കു‌മെന്നത് പ്രകൃതി നിയമമാണല്ലൊ. എന്നാലും എന്തൊരു ഇടിയായിരുന്നു,, ബൈക്ക് തെറിച്ച് സ്വന്തം വീട്ടുമുറ്റത്ത് പതിക്കുമ്പോൾ‌ വീണുകിടക്കുന്ന ദേഹത്തുനിന്നും രക്തം ഒഴുകുന്നതിന്റെ തണുപ്പ് അറിഞ്ഞതായി ഓർമ്മയുണ്ട്. പിന്നെ എല്ലാം അവ്യക്തം,,, തലപൊട്ടി ചോരവാർന്ന് ഒഴുകുന്ന നേരത്താണ് ദേഹം നിശ്ചലമായത്. അതുവരെ കുളിച്ച് മിനുക്കി വേഷമണിഞ്ഞ് പരിപാലിച്ച ശരീരം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ജഡമായത്.

             പരിസരം ഒന്നുകൂടി കണ്ടപ്പോൾ അശോകന്റെ ഉള്ളിൽ‌ ചിന്തകൾ പെരുകി. ജീവിതത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ച, തനിക്ക് കാലനായി മാറിയ ആൽ‌മരം. റോഡരികിൽ  മരം വളർത്തണമെന്ന് പറയുന്ന പ്രകൃതിസ്നേഹികൾ ഇത്തരം വിഷമങ്ങൾ അറിയുന്നുണ്ടോ?

    ആശുപത്രിയിൽ എത്തുന്നതിനുമുൻപെ ജീവൻ വെടിഞ്ഞെങ്കിലും പലയിടത്തും ചുറ്റിക്കറങ്ങിയശേഷം  നാട്ടിലെത്താൻ കഴിഞ്ഞത് മൂന്നാമത്തെ ദിവസമാണ്. കോടാനുകോടി പ്രപഞ്ച കണികകൾക്കിടയിൽനിന്നും സ്വന്തം നാടും വീടും കണ്ടുപിടിക്കാൻ എന്തൊരു പ്രയാസമാണ്! ഇപ്പോഴെങ്കിലും വീട് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് തൊട്ടു മുന്നിലുള്ള ആൽമരം കാരണമാണ്. പതുക്കെനടന്ന് മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന സന്തോഷം അസ്തമിച്ചു. സ്വന്തം ജീവനെപ്പോലെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ആൽമരത്തെ മുറിച്ചു നീക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് തന്നെ. മരത്തിന്റെ ശാഖകൾ ഓരോന്നായി അറുത്തു മാറ്റുന്ന ദയനീയമായ കാഴ്ചയിൽ ആകെയൊരു വല്ലായ്മ. ഇനിയിപ്പോൾ റോഡരികിലെ മരങ്ങൾ അപകടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു, എന്നൊരു കാരണം പറഞ്ഞ് മരം മാഫിയക്ക് അവയെല്ലാം മുറിച്ചുമാറ്റാമല്ലൊ. അസ്സഹനീയമായ ആ കാഴ്ച നോക്കിയിരിക്കെ, മരത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിട്ട്, ‘ആദ്യം എന്റെ നെഞ്ചിൽ വെട്ടെടാ, എന്നിട്ട് മരം മുറിച്ചാൽ മതി’ എന്നുപറയാൻ തോന്നിയെങ്കിലും ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു,, ‘അങ്ങോട്ടുപോയി പ്രശ്നമുണ്ടാക്കേണ്ട, മരിച്ചുകഴിഞ്ഞ ആളെന്തിന് മരത്തെ സംരക്ഷിക്കണം’.


            ആ നേരത്താണ് ഒരു പഴഞ്ചൻ ചോദ്യം ഉള്ളിന്റെഉള്ളിൽ പൊങ്ങിവന്നത്; ഈ ആൽ‌മരത്തെ എപ്പോഴെങ്കിലും സ്നഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഉമ്മറവാതിൽ തുറന്നാൽ അതിരാവിലെ കണികാണുന്ന വിശാലമായി പടർന്നുപൊങ്ങിയ മരത്തെ എപ്പോഴെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇത്തിരിയെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെടാൻ കാരണം അതിന്റെ ഇലചാർത്തുകൾ ചേർന്ന് മറയാക്കിയപ്പോൾ റോഡിലൂടെ പോകുന്നവർ വീടിനെയും വീട്ടുകാരിയെയും കാണാതിരിക്കാനല്ലെ?

‘അശോകൻ സാർ എപ്പോഴും സ്വാർത്ഥമതിയാണല്ലൊ,,,’ ആരാണ് പറഞ്ഞത്?

സീനിയർ സുപ്രണ്ട് രമാവതിയാണോ? അല്ല ഓഫീസ് അസിസ്റ്റന്റ് ദേവയാനിയാണോ?

‘സ്വന്തം കുടുംബത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ ഇത്തിരി സ്വാർത്ഥമതികളാവുന്നതിൽ തെറ്റില്ല’ എന്ന മറുപടി മാത്രമാണ് അന്നും ഇന്നും പറയാനുള്ളത്. തന്റെ ലോകം വീടും ഭാര്യയും മക്കളും മാത്രമാണ്; അവർക്കുവേണ്ടി ഏതറ്റം വരെയും പോവും. മരിച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടും അരൂപിയായി ഇവിടേക്ക് വരാൻ കഴിഞ്ഞത് അവരോടുള്ള അമിതമായ സ്നേഹം കൊണ്ട് മാത്രമല്ലെ,,, ശാലിനിയെയും മക്കളെയും കാണാതെയിരിക്കാനോ? അവരെ പിരിഞ്ഞ് ഒരുനിമിഷം പോലും സഹിക്കാനാവില്ല. ദേഹം വെടിഞ്ഞാലും ഇവിടേക്ക് എത്തിയതുകൊണ്ട് ഇനിയങ്ങോട്ട് എല്ലായിപ്പോഴും അവരെ കാണാമല്ലൊ,,, 

         ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലെത്തിയിട്ട് അതിനെ വീണ്ടുമൊന്ന് നോക്കി. ആയിരമായിരം ജന്തുജാലങ്ങൾക്ക് അഭയമായ മരം, പിരിഞ്ഞിറങ്ങിയ നൂറുകണക്കിന് ശാഖകളിൽ നിന്നും പൊടിച്ചിറങ്ങിയ വേരുകൾ‌നീണ്ട് ഭൂമിയെ സ്പർശിക്കുന്ന നിമിഷം പടർന്നിറങ്ങിയിട്ട് തായ്മരത്തെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്ന വേരുപടലങ്ങൾ,,, പല്ലിയും പാമ്പും ഓന്തും അരണയും ഉടുമ്പും അവയിൽ ഊഞ്ഞാലാടി കളിച്ച് ഇരതേടുമ്പോൾ ചിലനേരത്ത് അവരെല്ലാം നിശബ്ദരാവും; അത് ജന്മാന്തരങ്ങളിൽ പതിച്ചുകിട്ടിയ ശത്രുസാമിപ്യത്തിന്റെ സൂചനയാണ്. മരം പുഷ്പിണിയാവുന്ന ഋതുവിൽ കാലം‌തെറ്റാതെ വരുന്ന വിരുന്നുകാരുണ്ട്. ചുവന്ന കായ്കൾ തിന്നാനായി വരുന്ന പച്ചക്കിളികളും നാട്ടുബുൾ‌ബുളും മഞ്ഞച്ചിന്നനും ഇനിയെങ്ങോട്ടായിരിക്കും ഇരതേടാൻ പോവുന്നത്. ചിലപ്പോൾ‌മാത്രം വിരുന്നുവരുന്ന വേഴാമ്പൽ,,, അവനു മാത്രമായി വേറിട്ടൊരു ചലനമാണ്. ഇരിക്കുന്ന ചില്ലയിൽ‌നിന്ന് കഴുത്തുനീട്ടിയിട്ട് ആലിൻ‌കായകൾ ഓരോന്നായി കൊത്തിയെടുത്ത് വിഴുങ്ങുന്നവനാണ് വേഴാമ്പൽ. പത്തോ പതിനഞ്ചോ കായകൾ വിഴുങ്ങിയാൽ പിന്നെ ചിറകുവീശിയിട്ട് ആകാശ നീലിമയിലേക്ക് പറക്കും. അകലെ ഏതോ ഒരിടത്തെ പടുകൂറ്റൻ മരത്തിന്റെ പൊത്തിൽ കൊക്കുമാത്രം വെളിയിൽ നീട്ടി അവനെയും കാത്ത് ഇണപക്ഷിയും മക്കളും ഉണ്ടാവും. തലമുറകൾ നിലനിർത്താൻ സ്വയം തടവിലാക്കപ്പെട്ട അവരെ തീറ്റിപോറ്റേണ്ട കടമ അവനാണല്ലൊ. ഇരതേടാൻ പോയ ആൺ‌പക്ഷിക്ക് അപകടം പറ്റിയാൽ,, പിന്നെയൊരു കൂട്ടമരണം, അതോടെ തീർന്നു,,, ഹോ,, അതൊരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥ ആയിരിക്കുമല്ലൊ,,,


എന്റെ ശാലിനി,,,

ഞാനിതാ നിന്നെയും തേടി വരുന്നു,, ഒരു വേഴാമ്പലിനെപ്പോലെ,,, അരൂപിയാണെങ്കിലും നിന്നെയൊന്ന് കാണാമല്ലൊ,,,

           അതിവിശാലമായി ഇരുവശത്തേക്കും തുറക്കപ്പെട്ട ഗെയ്റ്റ് കണ്ടപ്പോൾ ആകെയൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. തുറന്ന വാതിൽ അടക്കുന്ന ശീലം എപ്പോഴാണ് മലയാളികൾ പഠിക്കുക; സായിപ്പിനെപ്പോലെ ആവാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ സായിപ്പിന്റെ നല്ല ശീലങ്ങളൊന്നും പഠിച്ചില്ലല്ലൊ. അകത്തേക്ക് കാലുകുത്തിയ നിമിഷം,, ഗെയിറ്റുകടന്ന് വെളിയിൽ‌‌‌‌വരുന്നവനെ കണ്ടപ്പോൾ പകച്ചുപോയി. ആജീവനാന്തശത്രുവും അകന്ന ബന്ധുവും ആയ അയൽ‌പക്കത്തെ രവീന്ദ്രൻ,,, ‘എന്നാലും ഇതു വേണ്ടായിരുന്നെടാ, ശത്രു മരിച്ചെന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം നീയിവിടെ കാലുകുത്തി. ഇനി എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞായിരിക്കും ഇവൻ ശാലിനിയെ ചതിക്കുന്നത്!! ഉം, നിന്നെ ഞാൻ ശരിപ്പെടുത്തും’.

          വീട്ടിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയപ്പോൾ അവിടമാകെ ഒച്ചയും ബഹളവും,, ഒരാൾ മരിച്ചാൽ ആ വീട്ടിൽ ഇത്രയധികം ആളുകൾ വരേണ്ടതുണ്ടോ? താനായിട്ട് മരണവീട്ടിൽ പോയത് വിരലിലെണ്ണാവുന്ന അവസരങ്ങളിൽ മാത്രമാണല്ലൊ,, എന്നിട്ടും എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ആൾക്കാർ വന്നത്? ശാലിനിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാണോ? അവളുടെ ദുഖം‌കണ്ട് ഉള്ളിൽ ചിരിക്കാനാണോ? ഒറ്റപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നവരെ വെറുതെ എന്തിനാണ് ഉപദ്രവിക്കുന്നത്,,,


           തോട്ടത്തിലെ ചെടികളെല്ലാം ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് ചവിട്ടിയൊടി‌ച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതെന്താ ഇവിടെ ആഘോഷം നടക്കുന്നുണ്ടോ? എല്ലാവരും ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിച്ച് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഏതൊക്കെയോ കുട്ടികൾ മൊബൈലുമായി ഓടിച്ചാടി കളിക്കുന്നുണ്ട്. ജോബിനും ടീനയും അക്കൂട്ടത്തിലൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല. അച്ഛൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഖം സഹിക്കാനാവാതെ കരഞ്ഞുതളർന്ന പാവം മക്കൾ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുന്നുണ്ടാവും. വീട്ടിലായിരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാദിവസവും ഒന്നിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന മക്കൾ അച്ഛന്റെ അഭാവത്തിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ വിശന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടാവും.

             വരാന്തയിലേക്ക് കയറുന്നതിനു മുൻപ് അടുക്കളഭാഗത്ത് നോട്ടമയച്ചു. കിണറിനും മതിലിനും ഇടയിലുള്ള ഇത്തിരി സ്ഥലത്ത് പുക ഉയർന്നു പൊന്തുകയാണ്, അതോടൊപ്പം സദ്യയുടെ ഗന്ധം പരന്നു. നാട്ടുകാർ മരണം ആഘോഷിക്കുകയാണ്,,, മൃതദേഹത്തോ‌ടൊപ്പം മരണവീടും നാട്ടുകാരുടെ വരുതിലാവുക‌‌യാണല്ലൊ. എന്തൊക്കെ പാഴ്‌ചെലവുകളാണ്,,, ശവമടക്കിന്റെ മൂന്നാം ദിവസം കത്തിതീർന്ന പട്ടടയിൽ നിന്ന് എല്ലും ചാരവും എടുത്ത് കടലിൽ ഒഴുക്കിയതോടെ ചെയ്യേണ്ട കർമ്മങ്ങളൊക്കെ ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും ചെയ്തുതീർത്തിട്ടുണ്ടാവും. അതിന്റെ ആഘോഷമാണ്, നടക്കട്ടെ,, എന്നാലും ഈ ആളുകൾക്കൊക്കെ വേറോരു പണിയും ഇല്ലേ? തിന്നുമുടിക്കാനായി വന്നവരെ ഓടിച്ചിട്ട് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറയണം, ‘ശാലിനിയെയും മക്കളെയും വെറുതെ വിടൂ,,, അവരൊന്ന് പൊട്ടിക്കരയട്ടെ’,,


             ഹൊ, കിട്ടിയ അവസരം പാഴാക്കാത്ത ആളുകൾ തന്നെ, എന്തൊക്കെ കാര്യങ്ങളാണ് ഇനി ചിന്തിക്കാനുള്ളത്; സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കുപോലും ഒറ്റക്ക് വീട്ടിൽ‌നിന്നും ഇറങ്ങാത്ത ശാലിനി ഇനിയങ്ങോട്ട് എന്തെല്ലാം ചെയ്യണം?

ഭർത്താവിന്റെ ‌സഹായമില്ലാതെ വീടിനെയും മക്കളെയും നോക്കി മുന്നോട്ടുപോവാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമോ?

പലചരക്കുകട അറിയാത്തവൾ വീട്ടു‌സാധനങ്ങളൊക്കെ എങ്ങനെയാവും വാങ്ങുന്നത്?

തനിച്ച് യാത്രചെയ്ത് മക്കളെ സ്ക്കൂളിലേക്ക് വിടാൻ അവൾക്കാവുമോ?

തുറിച്ചുനോക്കി പരിഹസിക്കുന്നവരിൽ നിന്നും അവൾക്കെങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടാനാവും?

തെരുവിലുള്ള തലതിരിഞ്ഞ പുരുഷന്മാരെല്ലാം ഉപദ്രവിക്കില്ലെ?

        ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ കടന്നുവരാത്ത ചിന്തകളാണല്ലൊ ഇപ്പോൾ ഉയരുന്നത്, മരിച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടും വിധി തനിക്കായി കരുതിവെച്ചത് എന്തെല്ലാം പരീക്ഷണങ്ങളാണ്?


         പതുക്കെ അകത്തേക്ക് കടന്നപ്പോൾ വെളിച്ചത്തിന്റെ തിളക്കം കണ്ണിന് കരടായി മാറി. വൈദ്യുതി പാഴാക്കരുതെന്ന് ആരോട് പറയാൻ,,, കാഴ്ചക്കാരില്ലെങ്കിലും ടീവിയി‌ലൊട്ടാകെ പരസ്യങ്ങൾ പൊടിപൊടിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം ഓഫാക്കാനെങ്കിലും ഒന്ന് കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ,,, അകത്തെ മുറിയിൽ കുറേ കുട്ടികളിരുന്ന് പരിസരം ശ്രദ്ധിക്കാതെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് കളിക്കുന്നുണ്ട്; മൊബൈലുമായാണ് അവരുടെ കളി. ആശ്വാസം, ടീനയും ജോബിനും അവിടെയുണ്ട്. ദുഖം വിട്ടെറിഞ്ഞ് രണ്ടുപേരും മൊബൈലുമായി കളിക്കുകയാണ്. ആരാണ് ഇവർക്ക് മൊബൈൽ കൊടുത്തത്? വീട്ടിലെ മൊബൈലുമായാണല്ലൊ കളി! അതിനകത്തുനിന്നും ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട ഗെയിമൊക്കെ തിരികെ വന്നിട്ടുണ്ടല്ലൊ. കുട്ടികൾ മൊബൈൽ ഉപയോഗിക്കാൻ പാടില്ല എന്ന അച്ഛന്റെ നിർദ്ദേശം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മക്കൾ കാറ്റിൽ പറത്തിയത്. അനായാസമായി ഗെയിം കളിക്കുന്ന മക്കളെ നോക്കിയിരിക്കെ ആകെയൊരിടർച്ച,, എന്നാലും ഇത്ര പെട്ടെന്ന്,,, ഇവർ അച്ഛന്റെ വിയോഗം കാത്തിരിക്കുകയാണോ?  

        ഒരു വിധത്തിൽ ഇതൊരു ആശ്വാസമാണ്,, സ്വന്തം പിതാവിന്റെ മരണത്തിൽ പതറാതെ ജീവിക്കാൻ മക്കൾക്ക് ആവുമല്ലോ,,, ശാലിനി ഇതൊക്കെ കാണുന്നുണ്ടോ? അവളെയൊന്ന് കണ്ടാൽ മതിയായിരുന്നു,,,


      വെളിച്ചം, എങ്ങും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ തിളക്കത്തിൽ കണ്ണിലാകെ ഇരുട്ട് പടരുകയാണ്. അതിനിടയിൽ ശാലിനി എവിടെയായിരിക്കും? മറ്റുള്ളവർ കാണാതെ എതെങ്കിലും ഇരുട്ടുമുറിയിൽ കിടന്ന് കരയുന്നുണ്ടാവും. പ്രീയപ്പെട്ടവളെ ഇനിയുള്ളകാലത്ത് നിന്റെ ജീവിതം ഇരുട്ടിലായിപോയല്ലോ,, എത്ര ക്രൂരമായാണ് വിധി നിന്നെ തകർത്തത്,,, ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് എന്തെല്ലാം ആഗ്രഹങ്ങളാണ് ഉണ്ടായത്? മക്കൾ പഠിച്ച് വലിയവരായി ഉദ്യോഗം നേടിയശേഷം അവർ വിവാഹിതരായി കൊച്ചുമക്കളോടൊത്ത് കളിക്കുക,, എന്തെല്ലാം ആശകളും പ്രതീക്ഷകളും ആയിരുന്നു നമുക്ക് ഉണ്ടായത്,,,


          വീട്ടിലാകെ ചുറ്റിനടന്നപ്പോൾ വെളിച്ചവില്ലാത്തെ മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തി. ഓ, ഇത് പൂജാമുറിയാണല്ലൊ,, ഇവിടെയുണ്ടാവും ശാലിനി. കൽ‌പ്രതിമകൾക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് അവൾ കരയുന്നുണ്ടാവും,,, അതാണ് ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്യാഞ്ഞത്? പതുക്കെ ഒഴുകി അകത്തേക്ക് കടന്നു,, ആദ്യം കണ്ടത് രണ്ട് കാലുകളാണ്. അത് അവളുടെ കാലുകളാണല്ലൊ,,, ശാലിനിയുടേത്,,, ഇവളെന്തിനാണ് മേശപ്പുറത്ത് കയറിയിട്ട് രണ്ട് കൈകളും ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നത്? പെട്ടെന്ന് ആകെയൊരു ഞെട്ടൽ,, ഭർത്താവില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ മടിച്ച്, അശോകന്റെ ഭാര്യ ശാലിനി,, അയ്യോ,,,

‘എന്റെ പൊന്നെ ചതിക്കല്ലെ,,, നമ്മുടെ മക്കൾക്ക് പിന്നെ ആരാണുള്ളത്?’

         മുറിയിൽ‌ കടന്ന് അവൾക്കു‌നേരെ ഓടി കാലുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ,, ഒഴുകുന്നതായി തോന്നി. വായുവിലൂടെ ഒഴുകി പിന്നിലെ ചുമരിലൂടെ വരാന്തയിലേക്ക് വീഴുന്നതിനുമുൻപ് പ്രതിബിംബം ഇല്ലാത്ത കണ്ണാടിക്കുമുന്നിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ മേലോട്ടുനോക്കി,

ശാലിനിയതാ താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു,,,

മേശയുടെ വക്കിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങി സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്തപ്പോൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ വെളിച്ചം അശോകന്റെ ആത്മാവിനകത്ത് തുളച്ചുകയറിയനേരം സകലശക്തിയും പ്രയോഗിച്ച് അയാൾ വിളിച്ചു,

‘ശാലിനീ,,, എന്റെ പൊന്നേ,,,’


           മുറിയിൽ പ്രകാശം പരന്നപ്പോൾ ഫ്യൂസായ ബൾബുമായി പോകുന്നതി‌നിടയിൽ ശാലിനി പറഞ്ഞത് വ്യക്തമായി കേട്ടു,

“ഒരു ബൾബ് മാറ്റിയിടാനാണോ പ്രയാസം,, ഓരാള് മരിച്ചെന്നുവെച്ച്,,, വീട്ടിനകത്ത് കുറച്ചൊക്കെ സ്വാതന്ത്ര്യവും വെളിച്ചവും കടക്കട്ടെ”

2018 ജനവരിയിലെ സ്ത്രീശബ്ദം മാസികയിലെ എന്റെ കഥ