“മിനിയുടെ കഥകളുടെ ലോകം”

എന്റെ മനസ്സില്‍ തോന്നുന്നത് കുറിച്ചിടാന്‍ ഒരിടം. ഇത് മിനിക്കഥയല്ല.മിനിയുടെ കഥകളുടെ ഒരു ലോകമാണ്. ...mini//മിനി

11/23/16

സുനാമികൾ പിറക്കുന്ന നേരം


                                                                                                 
                    വളരെക്കാലത്തെ ഇടവേളക്കുശേഷം ശ്രീദേവിയമ്മ ചിരിച്ചു. ഏതാനും മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാൽ ലഭിക്കാനിടയുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഓർത്തപ്പോൾ മനസ്സുതുറന്ന് ശരിക്കും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. വീട് അടച്ചുപൂട്ടിയിട്ട് മകനും മരുമകളും ജോലിക്ക് പോയാൽ, അകത്തിരിക്കുന്ന പ്രായമായ ആ അമ്മയുടെ മനസ്സുനിറയെ തനിക്കുചുറ്റും വലയംചെയ്യുന്ന ഏകാന്തതയെ അകറ്റാനായി വരുന്ന മുൻപരിചയമില്ലാത്ത ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മാത്രമാണ്. ഓർമ്മകളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ അവരുടെ ഉള്ളിൽനിന്നും തുളുമ്പിവരുന്ന ആഹ്ലാദം മുഖത്ത് പ്രകടമായി. മനസ്സിന്റെ കണ്ണാടിയാണല്ലൊ മുഖം,,,
                    തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിലൂടെ അകലേക്ക് നോക്കിയിട്ട് ശ്രീദേവിയമ്മ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു, ‘ഏത് വഴി ആയിരിക്കും അവൻ വരുന്നത്? ഏതു വഴിയിലൂടെ ആയാലും വരും, വരാതിരിക്കാൻ ആവില്ല’. ആർക്കും വേണ്ടാത്ത അമ്മക്കൊരു കൂട്ടായി വരുന്ന അവനെക്കുറിച്ച് കൂടുതലായൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും അവന് അമ്മയെ നന്നായി അറിയാം.

                     ജീവിതനാടകത്തിലെ അവസാനരംഗത്തിന്റെ ഒടുവിൽ കർട്ടൻ താഴുന്നതുംകാത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭയത്തോടെ അഭിനയിക്കുന്ന വൃദ്ധയായ ആ അമ്മയുടെ ദിനരാത്രങ്ങൾക്ക് പുത്തൽ താളലയം ആരംഭിച്ചിട്ട് ഏതാനും ദിവസങ്ങളായി. ഭൂതകാലങ്ങളെ മാത്രം അയവിറക്കിക്കൊണ്ട് ശോകമൂകമായി, മുന്നിലുള്ള ഒന്നുംതന്നെ കാണുകയോ, കേൾക്കുകയോ, അറിയുകയോ ചെയ്യാത്തമട്ടിൽ നാളുകൾ തള്ളിനീക്കുന്ന വൃദ്ധയുടെ ഉള്ളം കൈയ്യിൽ പതിച്ച തേൻതുള്ളി പോലെയാണ് അവൻ വന്നത്. പറയുന്നതെല്ലാം കേൾക്കാനും മറുവാക്ക് ഉരിയാടാതെയും ദിവസങ്ങൾ കടത്തിവിടാൻ ശീലിച്ച അവർക്ക് മിണ്ടാനും പറയാനുമായി ഒരു മനുഷ്യജീവി വന്നപ്പോഴുള്ള സന്തോഷം മനസ്സിൽ പതഞ്ഞുപൊങ്ങുകയാണ്. ശ്രീദേവി അമ്മ എന്നൊരു സ്ത്രീ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാനാവാത്ത മനസ്സുമായി ഇടപഴകുന്ന വീട്ടുകാരുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ഇടയിൽ അവരെ സ്വന്തമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അംഗീകരിക്കാനായി ദൈവം ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ അയച്ചിരിക്കുന്നു.

                  നേരം പുലർന്നശേഷം എത്രാമത്തെ തവണയാണ് ഒരേകാര്യംതന്നെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് ആശ്വാസം കൊള്ളുന്നതെന്ന് അവർക്കുതന്നെ അറിയാതായി. അകലെനിന്നും അവൻ വരുന്നത് കാണാനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ശ്രീദേവിയമ്മ ഓരോ നോട്ടത്തിലും നിരാശയിലാണ്ടു. ചെറുപ്പക്കാരെല്ലാം കാറിലും ബൈക്കിലും മാത്രം സഞ്ചരിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് കാൽനടയായി മാത്രം സഞ്ചരിക്കുന്ന അവന്റെ ശീലത്തെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കൽ ചോദിച്ചു,
“മോനെന്താ എപ്പോഴും നടക്കുന്നത്? ഒരു വണ്ടി വാങ്ങിക്കൂടെ?”
“എനിക്ക് മണ്ണിൽ ചവിട്ടി നടക്കാനാണിഷ്ടം, പിന്നെ ഇങ്ങനെ നടന്നതുകൊണ്ടല്ലെ എന്റെ പുന്നാര അമ്മയെ കാണാനും പരിചയപ്പെടാനും ഇടയായത്”
അപ്രതീക്ഷിതമായ മറുപടിയിൽ അവർ പകച്ചുപോയി; ഓർമ്മയിൽ വന്നത്, വണ്ടി കേടായാൽ ലീവെടുത്ത് വീട്ടിലിരിക്കുന്ന മകനെ,,,

                  മക്കൾ ഒരുക്കിയ തടവറയിൽനിന്നും ശ്രീദേവിയമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. മേശപ്പുറത്ത് തുറന്നുവെച്ച ഗ്ലാസ്സിലെ തണുത്ത ചായ ഒരുകവിൾ കുടിച്ചശേഷം പ്ലെയിറ്റിന്റെ മൂടി തുറന്നു. ഉണക്കചപ്പാത്തിക്ക് കൂട്ട് സാമ്പാറ് കറി; രണ്ടും ഇഷ്ടമില്ലാത്തത്,, തിന്നാൻ കഴിയാത്തത് ഉണ്ടാക്കിയാൽ ‘പട്ടിണികിടന്ന് വയസ്സിത്തള്ളയുടെ കാറ്റുപോകട്ടെ’ എന്ന് മരുമകൾ ചിന്തിച്ചാലെന്ത് ചെയ്യും. തന്നോട് ചെയ്യുന്നതെല്ലാം പലിശസഹിതം അവൾക്ക് തിരിച്ചുകിട്ടുമെന്ന് ആശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് നേരെ അടുക്കളയിൽ കടന്നു. പതിവുപോലെ എല്ലാം അടച്ചുപൂട്ടിയിരിക്കുന്നു,,, അലമാരകളും ഫ്രിഡ്ജും സ്റ്റോർ റൂമും അടച്ചുപൂട്ടി താക്കോലുമായാണല്ലൊ അവളുടെ നടപ്പ്. വീടും പറമ്പും സ്വന്തമാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടെന്ത് കാര്യം,,, എല്ലാം അവൾ തട്ടിയെടുത്തില്ലെ; അടുക്കള കൈവിട്ട വീട്ടമ്മയുടെ ദുഃഖം അസഹനീയമാണ്; പ്രായമായതോടെ വീട്ടിലെ സ്ഥാനവും പോയില്ലെ,,,

                 ചൂടുവെള്ളം കുടിച്ചശേഷം മുഖം കഴുകിയിട്ട് പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചെത്തി ജനാലക്കരികിൽ വന്ന് അകലേക്ക് നോട്ടമയച്ചപ്പോൾ ശ്രീദേവിയമ്മക്ക് സമയബോധം വന്നു,, അവൻ വരാനുള്ള സമയം ആയിട്ടില്ല,,,
അവൻ,,, ആരാണവൻ?,,, ഉത്തരങ്ങൾക്കായി അവർ പരതി,,,
മുൻപരിചയക്കാരൻ?
അയൽക്കാരൻ?
ബന്ധു?
മകൻ?
അല്ലേയല്ല,,,
അങ്ങനെ ഒറ്റവാക്കിന് പറയാമോ;
അവൻ ആരുമല്ലെന്ന് ഒറ്റവാക്കിന് പറയാൻ പറ്റുമോ?
ശ്രീദേവിയമ്മയുടെ ജീവിതത്തിലിപ്പോൾ അവൻ മാത്രമാണുള്ളത്. ഒരുപക്ഷെ മക്കളെക്കാൾ ഉപരി,,,
പിന്നെന്ത് വേണം?

പരിചയപ്പെട്ടതിന്റെ പിറ്റേന്ന് ചോദിച്ചു,
“മോന്റെ പെരെന്താ?”
“അമ്മേ എനിക്ക് പേരില്ല, നിങ്ങളെന്നെ മോനേ എന്നു വിളിച്ചില്ലെ,,, ഞാൻ അമ്മയുടെ മകൻ,, അതിനിടയിൽ എന്തിനാണൊരു പേര്?”
“എന്നാലും,,, ഞാൻ നിനക്കൊരു പേരിടട്ടെ”
“അമ്മയുടെ ഇഷ്ടം”
“അപ്പുണ്ണി”
“അതാരാ?”
“അത്, പിറക്കാതെപോയ എന്റെ മകനാണ്. ഒരാണിനേം രണ്ട് പെണ്ണിനേം പെറ്റപ്പോൾ നാലാമതായി എന്റെ വയറ്റിൽ ഉണ്ടായവനാണ്. പത്ത് മാസംകഴിഞ്ഞ് ജനിച്ചെങ്കിൽ നിന്നെപ്പോലൊരുത്തനായിരിക്കും. ആശൂത്രീൽ പോയിട്ട് അവനെ മുറിച്ചുമാറ്റിയപ്പോൾ ഞാനെത്ര കരഞ്ഞതാ,,, അവന് ഞാനിട്ട പേരാണ് അപ്പുണ്ണി”
      എല്ലാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞ് ‘അതൊന്നും സാരമില്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞുകേൾക്കുമ്പോൾ എന്തൊരു ആശ്വാസമാണ്,,, വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മിണ്ടാനും പറയാനുമായി ഒരാൾ,,, ആകെയൊരു സുഖം!

               മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഒരു ദിവസം,,, ആ വീട്ടിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു സാമഗമം നടന്നു. തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിലൂടെ അകലെയുള്ള ജനക്കൂട്ടത്തെ കൊതിയോടെ നോക്കുന്ന ശ്രീദേവിയമ്മയുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ പെട്ടന്നാണ് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്; മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിയതോടെ ഇരുവരും ഞെട്ടിയപ്പോൾ ഒന്നിച്ച് ചോദ്യം വന്നു, “ആരാ?”
“ഞാൻ വെറുതെ നടക്കാൻ,, അമ്മ ഇവിടെ?”
“അമ്മ,,,”
     ശ്രീദേവിയമ്മ നിശബ്ദയായി, മറുപടി പറയാതെ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി,,, കണ്ണിൽ നിന്നും രണ്ടുതുള്ളി കണ്ണുനീർ പൊടിഞ്ഞുവോ,,, അതുകണ്ടിട്ടാവണം അവൻ അടുത്തുവന്ന് ജനാലക്കമ്പി പിടിച്ച് പതുക്കെ ചോദിച്ചു,
“എന്തിനാ കരയുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ല മോനെ, നീയേതാ?”
“എനിക്കാരുമില്ല,, റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ വെയിലു കൊള്ളാതിരിക്കാൻ ഇങ്ങോട്ടു വന്നതാ”
“കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും,,, അതിന്,, മക്കള് പോകുമ്പോൾ വാതിലൊക്കെ അടച്ചിരിക്കയാ,,,”
“അയ്യോ ഞാനകത്തോട്ടൊന്നും കയറുന്നില്ല,, പിന്നെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാലോ,, അമ്മ വാതിൽ തുറക്കേണ്ട; കാലം അത്രക്ക് നല്ലതല്ല”

പിന്നെയങ്ങോട്ട് പരിചയപ്പെടുത്തലുകളുടെ തിരക്ക് ആയിരുന്നു; അവനാകെ സംശയം,
“പ്രായമായ അമ്മയിങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക്?”
“അതൊക്കെ ഒരു യോഗമാണ്,,, മക്കളെ വളർത്തിയതിനുള്ള ശിക്ഷ. അമ്മയെ അകത്താക്കി വീടിന്റെ വാതിലടച്ച് പൂട്ടിയിരിക്കയാ,,, കാണാൻ വലിയ വീടാണ്; എന്നിട്ടോ? മരുമോള് പൊറത്തൂന്ന് പൂട്ടി താക്കോലുംകൊണ്ട് പോയിരിക്കയാ. എന്റേത് ആണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടെന്ത് കാര്യം? എല്ലാം അറിയുന്ന അയാളെ ദൈവം നേരത്തെ വിളിച്ചില്ലെ”
“അയാളോ? ആര്?”
“മക്കളുടെ അച്ഛൻ, അങ്ങേര് നേരത്തേ പോയി. വലിയ ഓഫീസർ ആയതുകൊണ്ട് അവരുടെ പെൻഷൻ മാസാമാസം എനിക്ക് കിട്ടുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടൊ,,, അതെല്ലാം മൂത്തമോനും കെട്ടിയോളും എടുക്കുന്നു. മറ്റുള്ള മക്കൾക്ക് കൊടുക്കാതിരിക്കാനാണ് എന്നെയിവിടെ അടച്ചുപൂട്ടുന്നത്.”
“അമ്മക്ക് ഈ മുറിവിട്ട് പോകാനാവില്ലെ?”
“അടുക്കളയിലും അതിനുപിന്നിലെ വരാന്തയിലും പോകാം, പിന്നെ അത്യാവശ്യമാണെങ്കിൽ അടുക്കളവാതിൽ തുറന്ന് മുറ്റത്തിറങ്ങാനും കഴിയും. പക്ഷെ അങ്ങനെയൊന്നും പാടില്ലെന്നാണ് അവളുടെ ഓർഡർ”

               ചെറുപ്പക്കാരന്റെ നിത്യസന്ദർശ്ശനം ശ്രീദേവിഅമ്മയുടെ ജീവിതത്തിന് പുത്തനുണർവ്വും ഉന്മേഷവും നൽകി. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവനോട് ഒരു സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടത്. പെട്ടെന്ന് മറുപടി വന്നു,
“എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റുന്നതൊക്കെ ഈ അമ്മക്കുവേണ്ടി ഞാൻ ചെയ്യും”
“മോന്റെ കൈയിലെ മൊബൈലിൽ ഇതൊന്ന് വിളിക്കുമോ?”
മുഷിഞ്ഞു പഴകിയ കടലാസുതുണ്ടിലെ പകുതിമാഞ്ഞ അക്കങ്ങൾ നോക്കിയിട്ട് അവൻ ചോദിച്ചു,
“ഇതാരുടേതാണ്?”
“ഇളയ മോളുടേതാണ്, അവളുടെ ഒച്ചകേട്ടിട്ട് അഞ്ചാറ് കൊല്ലമായി”
“മകളിവിടെ വരാറുണ്ടോ?”
“വരുന്നില്ലെങ്കിലും എന്റെ പൊന്നുമോള് ദിവസേന വിളിക്കുമായിരുന്നു. അതേപറ്റി ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പം ഇവിടെ എല്ലാർക്കും ദേഷ്യമാ?,, അധികം ചോദിക്കുമ്പം പറയും മോള് ചത്തുപോയെന്ന്,,, അതെങ്ങനെയാ? വയസ്സായ അമ്മ ജീവിക്കുമ്പോഴ് മോള് ചത്തുപോകുമോ”
“ചത്തുപോയെന്നോ?”
“എന്നെക്കൊണ്ടെന്ത് ചെയ്യാനാണ്? മോളെ കണ്ടിട്ട് ഒരുപാട് നാളായി. അമ്മേന്റെ വിഷമം മക്കൾക്ക് അറിയില്ലല്ലൊ”
അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും പൊടിയുന്ന ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർ ജനാലയുടെ അഴികളിലൂടെ നീട്ടിയ കൈകളിൽ ഉൾക്കൊണ്ടിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു,
“ഞാൻ വിളിക്കാം,, അമ്മക്ക് മകളോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കാമല്ലൊ”
നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത് കാത്തിരുന്നശേഷം നിരാശയോടെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു,
“ഇപ്പോൾ റെയിഞ്ച് കുറവാണല്ലൊ,,, പിന്നീട് വിളിച്ചിട്ട് അമ്മയെ കാണാൻ പറയാം. മകൾ ഓടിവരും,, ഉറപ്പ്,,”
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വന്നപാടെ അവൻ വിളിച്ചുകൂവി,
“അമ്മേടെ മകളെ ഞാൻ വിളിച്ചു,, ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ എന്തോ പ്രയാസം. എന്നാലും രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞ് അമ്മയെ കാണുമെന്ന് പറഞ്ഞു”

ശ്രീദേവിയമ്മക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത വാർത്തയാണ് ഇന്നലെ കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്, ദൂരേന്ന് തന്നെ അയാൾ വിളിച്ചുകൂവി,
“അമ്മേ, അമ്മ തയ്യാറായിക്കൊ,, നാളെ അമ്മയ്ക്ക് പൊന്നുമോളെ കാണാം”
“അയ്യോ, അത്?”
“അതൊക്കെ ഞാൻ ശരിയാക്കി, അമ്മേടെ മോള് ഇവിടെ വരില്ലെങ്കിലും ഞാൻകണ്ട് സംസാരിച്ചു. ഇവിടെന്ന് ഓട്ടോയിൽ പോയിട്ട് കടൽക്കരയിൽ എനിക്കറിയുന്ന ഒരു വീട്ടിൽ എത്തിച്ചേരണം; അവിടെ മകൾ വരും. ഇനിയുള്ള കാലത്ത് അമ്മയെ സ്വന്തംവീട്ടിൽ താമസ്സിപ്പിച്ച് പൊന്നുപോലെ നോക്കുമെന്നാണ് അമ്മേടെ മോള് പറഞ്ഞത്”
“അയ്യോ, ഇവിടെ? എന്റെ മോൻ അറിഞ്ഞാലോ?”
“അവരെങ്ങനെ അറിയാനാണ്? പിന്നെ മകൾക്കൊപ്പം താമസ്സിച്ചാൽ പ്രശ്നങ്ങൾ വരുന്നതൊക്കെ പിന്നീട് ആലോചിച്ചാൽ പോരെ?”
പെട്ടെന്ന് പോകുന്നതിനിടയിൽ അവൻ ഒരുകാര്യം കൂടി അറിയിച്ചു,
“നാളെ അടുക്കളവാതിൽ തുറക്കാൻ കഴിയണം. പിന്നെ മകൾക്ക് കൊടുക്കാനുള്ളതെല്ലാം എടുത്തോളണം. ഇനി ഇങ്ങോട്ടൊരു വരവ് ഉണ്ടാവുകയില്ല”
“കഴുത്തിലും കാതിലുമായി ഉള്ളതെല്ലാം എന്റെ മോൾക്ക് ഉള്ളതാ,, പിന്നെ കൊറേക്കാലമായി കൂട്ടിവെച്ച കൊറച്ച് പണവും ഉണ്ട്. അതെല്ലാം എടുക്കും, അലമാരിക്കകത്താണ്”

“അമ്മയെന്താ ഒറക്കമാണോ?”
പെട്ടെന്നാണ് അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്,, ശ്രീദേവിഅമ്മക്ക് സന്തോഷം സഹിക്കവയ്യാതായി. ജനാലക്കു പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്നുകൊണ്ട് അവൻ നീട്ടിയ കൈ പിടിച്ചപ്പോൾ ദേഹമാസകലം പടർന്നു കയറിയ കുളിര് കാരണം ഇരു കവിളുകളും ചുവന്ന് തുടുക്കുന്നത് അവരറിഞ്ഞു. ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കുശേഷം കാണാൻ പോകുന്ന പ്രീയപ്പെട്ട മകൾ; എന്നും എന്നെന്നും പ്രീയപ്പെട്ടവൾ. അവരുടെ ഉള്ളിൽ ആവേശം അലതല്ലി,
“നീ കണ്ടോ,, എന്റെ മോള് വന്നിട്ടുണ്ടോ?”
“മോൾക്ക് സുഖംതന്നെ,,, പിന്നെ അല്പസമയം കഴിഞ്ഞാൽ അമ്മക്ക് നേരിട്ട് കാണാമല്ലൊ; പിന്നെന്തിനീ വെപ്രാളം?”
“അത് നൊന്തുപെറ്റ വയറിനുമാത്രം അറിയുന്നതാണ്, മോള് കാണാനെങ്ങനെയുണ്ട്?”
“കൂടുതലായൊന്നും എനിക്കറീല്ല, എല്ലാം അമ്മയുടെ സന്തോഷത്തിനായ് ചെയ്യുന്നു”
“കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ എടുക്കാനുണ്ട്,, മോനകത്തു വാ,, അടുക്കളവാതിൽ തുറന്നുതരാം”
മകനും മരുമകളും ജോലിക്കുപോയാൽ ചെയ്യാനുള്ളതെല്ലാം അവർ കണക്കുകൂട്ടി വെച്ചിരുന്നു.

                   ശ്രീദേവി എന്ന വൃദ്ധയിതാ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കുകയാണ്. പൊക്കിൾക്കൊടി മുറിച്ചുമാറ്റാത്ത കുഞ്ഞ് ആദ്യമായി ചെയ്യുന്നതുപോലെ ചുറ്റും പരക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തെ ആവോളം  ഉള്ളിലേക്കെടുത്തപ്പോൾ ശ്രീദേവിഅമ്മയുടെ ദേഹത്ത് പുതുജീവൻ പരന്നു. വായുവിന് ഇത്രയും സുഗന്ധമുണ്ടെന്ന് അറിയുന്നത് ഇപ്പോഴാണ്. വാതിലൊക്കെ അടച്ചശേഷം പുതിയതായി വന്നുചേർന്ന മകന്റെ കൈ മുറുകെപിടിച്ച് പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അവസാനമായി അവർ സ്വന്തം വീടിനെയൊന്ന് നോക്കി,,,
പെട്ടെന്ന്,,, ആ വീട് അവർക്ക് അന്യമായി തോന്നാൻ തുടങ്ങി,,, മനസ്സിലോർത്തു,
ഇനി ഏതായാലും ഇങ്ങോട്ടൊരു വരവ് ഉണ്ടാവാതിരിക്കട്ടെ.

കണക്കുകൾ കൂട്ടി നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചോദ്യം,
“ഇതൊക്കെ എന്താണ് കൈയിൽ?”
“എല്ലാം ഈ കിഴവിയുടെ സമ്പാദ്യമാണ്, ഇനിയത് എന്റെ മോൾക്ക് കൊടുക്കും. ആരാന്റെ വീട്ടിന്ന് വലിഞ്ഞുകയറി വന്നവളൊന്നും എന്റെ മൊതല് തിന്നേണ്ട”
“അതാരാ, ആരാന്റെ വീട്ടിന്ന് വന്നവൾ?”
“ഓ,, അതാ ഭദ്രകാളി,, അന്റെ മോന്റെ കെട്ടിയോൾ”
                    പുല്ല് വളരുന്ന തുളസിത്തറയും പൂക്കളില്ലാത്ത കണിക്കൊന്നയും പിന്നിട്ട് അവർ നടന്നു. റോഡരികിൽ നിർത്തിയ ഓട്ടോയിൽ അവന്റെ കൈപിടിച്ച് കയറിയപ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷം അലതല്ലി. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഇത്രയും മധുരമുണ്ടെന്ന് ആദ്യമായി അറിയുകയാണ്. ഇനിയൊരിക്കലും മകനെ പേടിക്കേണ്ട, മരുമോളെ പേടിക്കേണ്ട, കൊച്ചുമക്കളുടെ കുത്തുവാക്കുകൾക്ക് ചെവി കൊടുക്കേണ്ട,,,

“ഉറങ്ങിയിട്ട് മതിയായില്ലെ?”
ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീദേവിയമ്മ ഞെട്ടി; ഓട്ടോ നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇത്രയും നേരം ഉറങ്ങിപ്പോയോ? ഇറങ്ങാനായി കൈനീട്ടിയപ്പോൾ ചോദിച്ചു,
“മോനേ ഇതേതാ സ്ഥലം?”
“എത്രനേരമാ ഉറങ്ങിയത്? ഈ സ്ഥലം പരിചയമുണ്ടാവില്ല; വേഗം നടക്ക്, തൊട്ടപ്പുറത്ത് കടലാണ്,, ശബ്ദം കേൾക്കുന്നില്ലെ?”
“ആ കേൾക്കുന്നുണ്ട്,, പക്ഷെ?,,”
“എന്തോന്ന് പക്ഷെ,, പണ്ടത്തെപ്പോലെയാണോ ഇപ്പോൾ? എല്ലാം മാറിപ്പോയില്ലെ”
“എന്നാലും,, എത്ര ഉയരോള്ള വീടുകളാണ്,, അന്റെ മോള്?”
“കടപ്പുറത്തുള്ള ആ കാണുന്ന പണിതീരാത്ത വീടിനടുത്ത് എത്തണം. അവിടെ കാറോടിച്ചിട്ട് മോള് വരും”
“മോള് കാറോടിക്കാനോ? കാറിൽ കയറാൻ തന്നെ പേടിയുള്ളവള്!”
“കാലം കൊറേ കഴിഞ്ഞു, എല്ലാം മാറിപ്പോയി. നിങ്ങളെ മോളിപ്പം കാറ് മാത്രമല്ല പ്ലെയിനും ഓടിക്കും. വേഗം നടന്നാട്ടെ,,”

                   അതുവരെ കൈപിടിച്ച് തനിക്കൊപ്പം നടന്നവൻ കൈവീശി മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ ഒപ്പമെത്താൻ ശ്രീദേവിയമ്മ പ്രയാസപ്പെട്ടു. വളരെക്കാലമായി നടത്തം മറന്ന കാലുകൾ വേദന അറിയാൻ തുടങ്ങി. മനസ്സിലിടം പിടിക്കാത്ത മാറ്റത്തിന്റെ കാഴ്ചകൾക്കു പകരമായി പഴമയെ തിരഞ്ഞപ്പോൾ നിരാശയാണ് തോന്നിയത്. ആ നേരത്ത് അവരെ കോരിത്തരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തിരമാലകളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് പരിചയപ്പെട്ട അതെ താളത്തിൽ തിരമാലകളുടെ സംഗീതം ഉയരുകയാണ്. അത് മുത്തശ്ശിയെ വിളിക്കുകയാണ്,
“മോനേ,, കടലിൽ തിരകൾ,,, അത്,”
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ കടപ്പുറമാണെന്ന്,, തള്ളേ വേഗം നടക്ക്, മകളിപ്പം വരും”
“മോനെ ഈ തിരകൾ വലിയതായാൽ എന്തോ പറയുമല്ലൊ”
“അതല്ലെ സുനാമികൾ,, എന്താ സുനാമി കാണണോ?”
“സുനാമി കാണാൻ നല്ല രസമായിരിക്കും, വെല്യ പീറ്റത്തെങ്ങിനെക്കാളും ഒയരത്തിലുള്ള തിര,,, അയ്യോ എനിക്ക് അതൊന്നും വേണ്ട”
                  ശ്രീദേവിയമ്മ പ്രയാസപ്പെട്ട് നടക്കുകയാണ്. കൂടെയുള്ള ചെറുപ്പക്കാരന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ പെട്ടെന്നുവന്ന മാറ്റം ഉൾക്കൊള്ളാനാവാത്ത മനസ്സുമായി അവനൊപ്പം എത്തിച്ചേരാൻ വെപ്രാളപ്പെടുകയാണ്.

                   അവരുടെ മനസ്സിലൂടെ സുനാമികൾ കടന്നുപോയി. ഉയർന്നുയർന്ന് പൊട്ടിച്ചിതറി ദേഹം മുഴുവൻമൂടി നാടും നഗരവും വെള്ളത്തിൽ മുക്കുന്ന സുനാമികൾ. അതിൽ മുങ്ങിയിട്ട് അവസാനിക്കാനുള്ളതല്ല ജീവിതം. സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ച അവർക്ക് കുറച്ചുകാലംകൂടി പുറംലോകത്ത് ജീ‍വിക്കണം. മകളെ കാണണം, കൊച്ചുമക്കളെ കളിപ്പിക്കണം. അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം,,,
                  സുനാമിയെകുറിച്ച് ശ്രീദേവിഅമ്മ ചിന്തിക്കുന്ന നേരത്ത് അവരെ കൂടുവിട്ട് വെളിയിലിറങ്ങാൻ സഹായിച്ച ചെറുപ്പക്കാരൻ മൊബൈലിൽ സംസാരിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്,
“തള്ളക്ക് എന്നെ വലിയ വിശ്വാസമാ,, അതുകൊണ്ട് അഞ്ചാറ് ഫ്രന്റ്സിനേം വിളിച്ചിട്ട് ഷെയർ ചെയ്തോ; ചത്താലും കൊഴപ്പമില്ല. പിന്നെ കൈയിലുള്ള പൊന്നും പണവുമൊക്കെ എനിക്കുവേണം. കട്ടപ്പുറത്തായ പഴയമോഡൽ വണ്ടിയാണെങ്കിലും ബോഡി സൂപ്പറാ,, അതുകൊണ്ട് ടെസ്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ പൊട്ടിത്തെറിയൊക്കെ ഉണ്ടാവും; ശ്രദ്ധിക്കണം.”                                      ***********************************************
നവമ്പർ മാസത്തെ സ്ത്രീശബ്ദം മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കഥ: 

6/13/16

തീവണ്ടി പോകുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത്




“ഹലോ,,”
“ഹലോ....ആരാ ഇത്..??”
“ഹലോ ഇത് കോണ്‍ട്രാക്റ്റർ രമേശൻ അല്ലെ..?”
“അതേ കോണ്‍ട്രാക്റ്റർ രമേശനാണ്,, നിങ്ങളാരാണ്?”
“ഇത് ഞാനാണ്, മിസ്സിസ്സ് സുലോചന വിശ്വനാഥൻ”
“ഹായ് മാഡം എന്തുണ്ട് വിശേഷം.. എങ്ങനെയുണ്ട് പുതിയ വീട്ടിലെ താമസമൊക്കെ?”
“പുതിയ വീട്!!?? തന്നെ എനിക്കൊന്ന് കാണണം,, എന്ത് വീടാണ് താൻ ഉണ്ടാക്കിത്തന്നത്?”
“വീടിനെന്താണ് കൊഴപ്പം? എല്ലാം അടിപൊളിയല്ലേ”
“അടിപൊളിയും... ഒരു കിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്തുകൂടി തീവണ്ടി പോകുമ്പോഴ് എന്റെ വീടിന്‍റെ അടി പൊളിയാൻ തുടങ്ങി”
“ങേ അതെന്ത് പറ്റി?”
“ഒന്നും പറ്റിയില്ല,, മര്യാദക്ക് താനിവിടെ വരുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്,,, അല്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ തനിസ്വഭാ‍വം താനറിയും പറഞ്ഞേക്കാം”


                    ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചഉടനെ കോണ്‍ട്രാക്റ്റർ രമേശൻ ആട്ടോ വിളിച്ച് നേരെ സുലോചന വിശ്വനാഥന്റെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വാതില്‍ക്കൽതന്നെ അവർ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. രമേശനെ കണ്ടപ്പോൾ അയാളെ നോക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു ,

“കയറി വാടോ അകത്തേക്ക്, വന്നുനോക്ക് താനുണ്ടാക്കിയ വീടിന്‍റെ കൊണം."
“ഈ വീടിനെന്താണ് കുഴപ്പം?”
“കുഴപ്പമൊക്കെ കാണിച്ചുതരാം താനിങ്ങോട്ട് വാ”



                    ഇത്രയും പറഞ്ഞ് സുലോചനചേച്ചി മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ  പോലീസ് നായയുടെ പിന്നാലെപോകുന്ന പോലീസുകാരനെപോലെ കോണ്‍ട്രാക്ടറും മുകളിലെത്തി. അവിടെയുള്ള ബെഡ്റൂമിലെ വലിയൊരു കട്ടിൽ ചൂണ്ടികാട്ടിയിട്ട് അവർ പറഞ്ഞു,

“സമയം രണ്ടേ നാല്പത്തിഅഞ്ച് ഇന്റർസിറ്റി ഇപ്പോൾ കടന്നുപോവും. ആ കട്ടിലിലൊന്ന് കയറി നീലഷീറ്റ് വിരിച്ച കിടക്കയിൽ താനൊന്ന് കിടന്നേ,,, അപ്പോൾ അറിയാം എന്താ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന്,,,”
“എങ്കിൽ അതൊന്നു അറിഞ്ഞിട്ടുതന്നെ കാര്യം”

           രമേശൻ കട്ടിലിൽ കയറി ഇന്റർസിറ്റിക്കായി കാത്തുകിടന്നു. അങ്ങനെ കാതോർത്ത് കിടക്കവെ ട്രെയിൻ പോവുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു,

“വണ്ടിപോയിട്ടും ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലല്ലൊ, അത് നിങ്ങൾക്ക് വെറുതെ തോന്നുന്നതാണ്”

“വെറുതെ തോന്നാൻ എനിക്കെന്താ ഭ്രാന്തുണ്ടോ? മൂന്നുമണിക്ക് ഷൊർണ്ണൂർ പാസഞ്ചർ വരും അതുവരെ അവിടെക്കിടക്ക്,, തിരക്കൊന്നും ഇല്ലല്ലൊ”

“ഹെയ് എനിക്ക് തിരക്കൊന്നും ഇല്ല,, വൈകുന്നേരം ഒരു ചായ പതിവാണ്”

“അതൊക്കെ ശരിയാക്കാം, എന്റെ വീടിന്റെ പ്രശ്നമൊന്ന് പരിഹരിക്ക്,, മര്യാദക്ക് ഉറങ്ങിയിട്ട് നാളെത്രയായെന്നോ”



രമേശൻ ചെവിയോർത്ത് കിടന്നപ്പോൾ പാസഞ്ചറും കടന്നുപോയി,, വീടിന് ഒരു പോറലും ഏൽ‌പ്പിക്കാതെ,, രമേശന് ദേഷ്യം വന്നു,

“മനുഷ്യനെ മെനക്കെടുത്താൻ,, പുതിയ വീടിന്റെ സൈറ്റിൽ പോവേണ്ട ഞാനാണ് ഇവിടെ വെറുതെ കിടക്കുന്നത്,,,”

“അപ്പോൾ ഞാൻ കള്ളം പറയുന്നുവെന്നോ? ഞാനും വിശ്വേട്ടനും ഒന്നിച്ചു കിടക്കുമ്പോഴാണ് ട്രെയിൻ പോവുമ്പോൾ വീടാകെ കുലുങ്ങുന്നത്”

“വെറുതെയല്ല ഞാനൊറ്റക്ക് കിടന്നിട്ടല്ലെ കുലുക്കമില്ലാത്തത്, ഇനിയെന്താ ചെയ്യുക? എന്നോടൊപ്പം മാഡവും കിടക്ക്, എന്നിട്ട് കുലുങ്ങുമെങ്കിൽ പരിഹാരമായി വീട് പൊളിച്ചുപണിയാം”

“അത് ശരിയാണല്ലൊ,,, അടുത്ത ട്രെയിൽ മംഗലാപുരം ഫാസ്റ്റാണ്; അതിപ്പോൾ വരാറായി”

“ശരി, വേഗം കിടന്നാട്ടെ,,”



                 മിസ്സിസ്സ് സുലോചന വിശ്വനാഥൻ തീവണ്ടിയുടെ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ച് കോണ്‍ട്രാക്റ്റർ രമേശന്റെ കൂടെ സ്വന്തം കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന നല്ല നേരത്താണ് അവരുടെ ഒരേയൊരു ഭർത്താവ് വിശ്വനാഥന്റെ രംഗപ്രവേശനം. അറിയപ്പെടുന്ന രൗദ്രഭാവങ്ങളെല്ലാം വെളിയിലെടുത്ത് അദ്ദേഹം സ്വന്തം ഭാര്യയെയും രമേശനെയും നോക്കികൊണ്ട് അലറി,

“നീ എന്തിനാടാ എന്‍റെ ബഡ്റൂമിൽ എന്റെ ഭാര്യയുടെകൂടെ കിടക്കുന്നത്..???”

ഞെട്ടിയെണിറ്റ് രണ്ടുപേരും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു,
“ഇപ്പോൾ ട്രെയിൻ വരും, മംഗലാപുരം ഫാസ്റ്റ്. അതിന്റെ വരവുംകാത്ത് നമ്മൾ കിടക്കുകയാണ്”
                       **************************************

7/5/15

ആനജീവിതം


  2015 ജൂൺമാസത്തെ സ്ത്രീശബദം മാസികയിൽ വന്ന എന്റെ കഥ ഇവിടെ വായിക്കാം.
 &&&&&&&&&&&&&
  ആനജീവിതം
                    ചുട്ടുപഴുത്ത റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽനിറയെ കാടിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരുന്നു. നട്ടുച്ചക്കുപോലും വെയിൽനാളങ്ങൾക്ക് കടന്നെത്താനാവാത്ത അടിക്കാടുകളിലൂടെ അകലെയുള്ള നീരുറവയെ ലക്ഷ്യമാക്കി മുന്നോട്ടുപോകുന്ന മധുരിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾക്ക് എന്തൊരു സുഖം. ആ ഓർമ്മകളിൽ മുങ്ങിപ്പൊങ്ങി, ഒരു പുൽക്കൊടിയുടെ മറവുപോലും ഇല്ലാതെ വാഹനങ്ങൾ ഉയർത്തിവിട്ട പുകയും പൊടിയും വലിച്ചുകയറ്റിയിട്ട് റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ഇടതുവശത്ത് ആകാശം മുട്ടുന്ന ഷോപ്പിംഗ് മാളിന്റെ പുറം കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടത്,,, അത്?
              നാലുകാലും തുമ്പിക്കൈയുമായി മുന്നോട്ടുനടക്കുന്ന ആവലിയ രൂപം, അത് എന്റേത് തന്നെയാണല്ലൊ,, ആന,,, ഞാനൊരു ആനയാണ്,,, ആന, ആന,, ആന,,,
എന്നെക്കാൾ വലുതായി ആരുമില്ലെന്ന ചിന്ത ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും പൊങ്ങിവന്ന, ആ നിമിഷം,,, മനസ്സൊന്നു പതറി,,,
       എന്നിട്ടാണോ ഇങ്ങനെ?,,, എത്ര വേദനകളാണ് സഹിച്ചത്?,,,
       കാലുകൾ കീറിമുറിച്ചുണ്ടാക്കിയ മുറിവുകളിൽ കുത്തി വേദനിപ്പിക്കുമ്പോൾ പ്രതികരണശേഷി നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് ആരാണ്?
      മദപ്പാടുകൾ പൊട്ടിയൊലിക്കുമ്പോഴും ആർക്കോവേണ്ടി കാട് വെട്ടിത്തെളിച്ചപ്പോൾ നിലം‌പതിച്ച വന്മരങ്ങൾ വലിച്ചുകൂട്ടാൻ പഠിപ്പിച്ചത് ആരാണ്?
      പട്ടിണിയും ദാഹവും മറന്നുകൊണ്ട് പണിയെടുക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച് പതം വരുത്തിയത് ആരാണ്?,,,
      ചങ്ങലപ്പാടുകൾ മാറാത്ത വ്രണങ്ങളായി ഈച്ചയാർക്കുന്നത് അറിയാതിരിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത് ആരാണ്?

                     ഓർമ്മവെച്ചപ്പോൾ അമ്മയോടൊപ്പം ആയിരുന്നു,, ബന്ധുക്കളും കൂട്ടുകാരുമായി ചേർന്നുള്ള വലിയൊരു കുടുംബം. പുതുമഴയിൽ പൊട്ടിമുളച്ച തളിരിലകൾ തിന്നുകൊണ്ട് കുറുമ്പുകാട്ടി തുള്ളിച്ചാടി നടക്കുമ്പോഴാണ് വഴിതെറ്റി പടുകുഴിയിൽ പതിച്ചത്. പിന്നെയങ്ങോട്ട് വേദനകളുടെയും സഹനത്തിന്റെയും എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത നാളുകൾ. മരക്കൂട്ടിൽ നിർത്തി കാരിരുമ്പ് ചങ്ങലകൾ വരിഞ്ഞുചുറ്റിക്കെട്ടിയിട്ട് അടിച്ചു പതംവരുത്തിയിട്ട് എന്റേത് ആയിരുന്ന ശരീരവും മനസ്സും മറ്റാരുടേതോ ആക്കിമാറ്റിയപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങൾ പോലും ഇല്ലാതായി. ഞാനാരാണെന്ന് എനിക്കുപോലും അറിയാത്ത അവസ്ഥ;
ഇനിയങ്ങോട്ട് അതുവേണ്ട,,, ഞാനൊരു ആനയാണ്,,
എനിക്ക് ചിന്നംവിളിക്കണം,, തകർക്കണം; എല്ലാറ്റിനേം തകർക്കണം,,

                     അല്പനേരം ചിന്തിച്ചുനിന്നപ്പോൾ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞത് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ട് അയാൾ ഓടിവന്നു. അവന്റെ കൈയ്യിലെ തോട്ടിയുടെ കുത്തേറ്റാൽ പ്രാണൻ പോകുന്ന വേദനയാണ്. വേദന അവനും ഒന്നറിയട്ടെ; എത്രകാലമാണ് ഇങ്ങനെയൊരുത്തനെ സഹിക്കുന്നത്,,, ഇവനെ തട്ടിയിട്ടുതന്നെ കാര്യം,,,
                    ആനയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ എന്തോ പന്തികേട് തോന്നിയതുകൊണ്ടാവാം, മുന്നിൽ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ തോട്ടിയുമായി തിരിഞ്ഞു നിന്നത്. അപ്പോഴാണ് അവനെ പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്; തുമ്പിക്കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചുചുറ്റി ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തിയിട്ട് കുണ്ടും കുഴിയുമുള്ള റോഡിൽ ആഞ്ഞടിച്ചശേഷം ആനക്കാലുകൾകൊണ്ട് ചവിട്ടിയരച്ച് കൊമ്പിൽ കോർത്തെടുത്ത് അകലേക്ക് എറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അരിശം തീർന്നത്,,
പാപ്പാനാണ് പോലും, പാപ്പാൻ,,,

                   തുമ്പിക്കൈ ഉയർത്തി മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോഴാണ് അത് കണ്ടത്,, തോട്ടി,, ഇത്രയും വലിയ ആനയെ വരച്ചവരയിൽ നിർത്തുന്ന ഇത്തിരിപോന്ന വടി,, അവസാനം അത് ചവിട്ടിയൊടിച്ചപ്പോൾ എന്തൊരു ആശ്വാസമാണ്. ചോദിക്കാൻ ആരാ വരുന്നതെന്ന് നോക്കട്ടെ; അതുവരെ ചിന്നംവിളിച്ച് ഓടിയിട്ട് സ്വാതന്ത്ര്യമൊന്ന് ആഘോഷിക്കട്ടെ. ഹോ, ഇനി ആരെയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലല്ലൊ,,, കാട്ടാന ആയി നടക്കേണ്ടവനെ നാട്ടാന ആക്കി മാറ്റിയ ദുഷ്ടന്മാർ പേടിച്ച് പരക്കം പായുന്നത് കാണാൻ എന്തൊരു രസമാണ്,,, പറ്റുമെങ്കിൽ കാട്ടിലേക്കൊന്ന് പോവണം,, അവിടെ ബന്ധുക്കൾ ആരെങ്കിലും കാണുമോ? അല്ല, കാടുതന്നെ ഉണ്ടാവുമോ?

                     ഇത്രേംവലിയ ആന ഓടുമ്പോൾ ആളുകൾ ഉരുണ്ടുവീഴാതിരിക്കുമോ,,, അവർക്ക് അടങ്ങിയൊതുങ്ങി വീട്ടിലിരുന്നാൽ പോരെ,,, അവരെന്തിനാണ് കാട്ടിൽ കഴിയേണ്ട എന്നെപ്പിടിച്ച് നാടുനീളെ എഴുന്നെള്ളിക്കുന്നത്? ആനയെ അറിയാത്തവർ ഇനിയങ്ങോട്ട് അനുഭവിക്കട്ടെ,,,
                     എല്ലാരും ഓടുന്നതിനിടയിൽ ഒരുത്തൻ കല്ലെടുത്ത് എറിയുന്നുണ്ടല്ലൊ; അവനെ ശരിയാക്കിയിട്ടുതന്നെ കാര്യം. അവനെന്താ വിചാരിച്ചത്,,, ആനക്ക് ഓടാൻ പറ്റില്ല എന്നാണോ? നിർത്തിയിട്ട ബസ്സിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ആ പയ്യൻ ആനയുടെ തുമ്പിക്കൈ തൊട്ടുതൊട്ടില്ല എന്നായപ്പോൾ ഓടിമാറിയിട്ട് ടിപ്പർ ലോറിയുടെ ഇടതുവശത്തൂടെ ഓടി ഇന്നോവയുടെ മുകളിൽ ചാടിയിട്ട് നേരെ പാസഞ്ചർ ലോറിയുടെ മുകളിൽകയറി ഇരിക്കുകയാണ്. അവിടെയിരുന്നാൽ പിടിക്കാനാവില്ല എന്നാണ് വിചാരം; ലോറിക്കിട്ട് ഒരു ചവിട്ട് കൊടുത്തപ്പോൾ അവൻ നിലത്തുചാടി തൊട്ടടുത്ത തട്ടുകടയുടെ അടിയിലൂടെ കെ.എസ്.ആർ.ടീ.സി. ബസ് സ്റ്റാന്റിലേക്ക് ഓടിക്കയറിയിട്ട് ആദ്യംകണ്ട ആനവണ്ടിയിൽ കയറി ഒളിച്ചിരുന്നു. സംഗതി അറിയാതെ ഡ്രൈവർ ബസ്സ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ നേരെ മുന്നിൽ പോയി നിന്നു,,, അവനെ ഇറക്കിവിടാതെ ഒരാനവണ്ടിയും മുന്നോട്ടുപോകേണ്ട,,, ബസ്സ് നിർത്തിയിട്ട് ഇറങ്ങിയ ഡ്രൈവർ തലയിൽ കൈവെച്ച് ഓടുന്നതുകണ്ടപ്പോൾ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ തോന്നി,, ആളുകൾ പേടിച്ചോടുന്നത് കാണാൻ എന്തൊരു രസമാണ്! ബസ്സിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നവൻ പേടിച്ച് മൂത്രമൊഴിച്ചിട്ടുണ്ടാവും; അവനവിടെത്തന്നെ കിടക്കട്ടെ;

                     തിരിഞ്ഞ് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്ത മരത്തിലിരുന്ന് ഒരുത്തൻ ഉച്ചത്തിൽ കൂവിയത്, ‘ആനയതാ പേടിച്ചോടുന്നൂ,, കൂയ്യ്’. ഇവനാരെടാ,, എന്നെനോക്കി കൂവാൻ,,, നേരെ നടന്ന് മരം പിഴുതുമാറ്റിയപ്പോൾ അഞ്ചാറ് ചെറുപ്പക്കാരാതാ റോഡിൽകിടക്കുന്നു,,, കൂട്ടത്തിൽ ഒരുത്തനെ പിടിക്കാൻ തുമ്പിക്കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ അവന്റെ ബോധം പോയി, പിന്നെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. എന്നാലും ആ കല്ലെടുത്ത് എറിഞ്ഞവൻ,,
                     ഇടതുവശത്തുള്ള പുതിയ ടെക്സ്റ്റൈൽ ഷോപ്പിന്റെ ഒരുവശത്ത് തയ്യൽ മെഷീനുമായി ഒരു കിഴവൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്; ഓ, നല്ല കാലത്ത് ഇവനായിരിക്കും വല്യപ്പൂപ്പനെ സൂചികൊണ്ട് കുത്തിയിട്ട് വേദനിപ്പിച്ചത്. എല്ലാദിവസവും പഴം കൊടുക്കുന്ന തയ്യൽക്കാരൻ പഴമില്ലാത്ത ദിവസം ആനയുടെ തുമ്പിക്കൈയിൽ സൂചി കയറ്റുക,, പകരം ചോദിച്ചിട്ടുതന്നെ ബാക്കി,, കണ്ണാടിച്ചില്ല് പൊട്ടിച്ച് ആന അകത്തുകടന്നപ്പോൾ ആളുകളെല്ലാം പേടിച്ചോടുകയാണ്. ഇത്രയധികം ആളുകൾ ഇതിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ? അതിനിടയിൽ ആ തയ്യൽക്കാരൻ എങ്ങോട്ടുപോയി? സാരമില്ല അവന്റെ തയ്യൽമെഷീൻ ചവിട്ടി പരത്തിയിട്ടുണ്ട്,, ഇനിയവൻ തുന്നുന്നതൊന്ന് കാണണം,,,
                    ഇറങ്ങി ഓടുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കുഞ്ഞിനെ ഒക്കത്തെടുത്ത സ്ത്രീ വീണുപോയല്ലൊ, കൂടെയുള്ള കെട്ടിയോൻ കൊച്ചിനെം തള്ളേനെം തനിച്ചാക്കി പ്രാണനും കൊണ്ട് ഓടുന്നുണ്ടാവും. അതുവരെ ‘പൊന്നേ, ചക്കരെ, തേനെ’ എന്നൊക്കെ വിളിച്ചാലും ചാവാൻ പോകുമ്പം അവനവനെ രക്ഷിക്കാൻ മാത്രം നോക്കുന്ന ദുഷ്ടൻ. പാവം, കുഞ്ഞിനെ മാറത്ത് അടക്കിപ്പിടിച്ച് കരയുന്ന അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും വേണ്ടെന്നുവെച്ചു. തുമ്പിക്കൈകൊണ്ട് തലോടുമ്പോൾ പേടിച്ച് മരിച്ചുപോയാൽ കുഞ്ഞിനെ ആരുനോക്കും? എല്ലാം തകർത്തെറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; ഇനി വെളിയിലേക്കിറങ്ങി മുന്നോട്ടു നടക്കാം,, അല്ല ഓടിക്കളിക്കാം.

                     മുന്നിലൊരു വലിയ ബസ്സ് നിർത്തിയിട്ടുണ്ടല്ലൊ,, റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ഇതിനകത്ത് കയറാൻ കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഇതുതന്നെ അവസരം. അകത്തേക്ക് കയറാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലൊ,, എന്നാലിതൊന്ന് അടിച്ചുതകർത്തേക്കാം. ഹോ,, ഇത്രയേ ഉറപ്പുള്ളു! ഒറ്റച്ചവിട്ടിന് തകർത്തപ്പോൾ കാല് വേദനിച്ചു. നോക്കിയപ്പോൾ ചോര ഒഴുകുകയാണ്,, ഒഴുകട്ടെ, മറ്റുള്ളവർക്കൊന്നും നഷ്ടപ്പെടാനില്ലല്ലൊ,, ഇതെന്റെ സ്വന്തം മുറിവിൽനിന്ന് ഒഴുകുന്നതല്ലെ,, ആനരക്തം. ഇങ്ങനെ അലറിവിളിച്ച് ഓടിനടക്കാൻ എത്രനാളായി കൊതിക്കുന്നതാണ്. എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്റേത് മാത്രമായ സ്വാതന്ത്ര്യം,, അത് മറ്റാർക്കും അവകാശപ്പെട്ടതല്ല, അല്ലേയല്ല,,,
                   റോഡിന്റെ നടുവിലെ തൂണുകൾ ഇളക്കിമാറ്റുമ്പോഴാണ് തലയിൽ ഏറ് കൊണ്ടത്, നന്നായി വേദനിച്ചു. എറിഞ്ഞവനെ നോക്കിയപ്പോൾ കാണാനേയില്ല,, ആരോ ഒരുത്തൻ മൊബൈലുമായി വന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നുണ്ടല്ലൊ,, ഇക്കൂട്ടരെക്കൊണ്ട് തോറ്റു. എവിടെപ്പോയാലും വരും പടം പിടിക്കാൻ,, ആന എങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞാലും മൊബൈലിൽ പിടിക്കണം; തിന്നുമ്പോൾ, കിടക്കുമ്പോൾ, കുളിക്കുമ്പോൾ, കളിക്കുമ്പോൾ, നടക്കുമ്പോൾ,,, എതിന് പിണ്ടമിടുന്നതും ഇവന്മാർക്ക് മൊബൈലിൽ പകർത്തണം,, ഈ നേരത്ത് ഇവനെ ശരിയാക്കണം,, നല്ല ചാൻസാണ്,,
                 ആന ഓടുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ അവൻ റോഡിലൂടെ നേരെയങ്ങ് ഓടാൻ തുടങ്ങി. പിന്നാലെ ഓടിയിട്ട് അവനെ പിടിക്കാനാവുന്നില്ലല്ലൊ. മുന്നിൽ കാണുന്നതെല്ലാം തകർത്തുകൊണ്ട് ഓടുമ്പോഴാണ് കഴുത്തിലെന്തോ തറഞ്ഞുകയറിയത്. വെടിയുണ്ടയാണോ? അയ്യോ ചാവുന്നതിനുമുൻപ് ചിലരോടുകൂടി പകരം ചോദിക്കാനുണ്ടല്ലൊ. ആനയെ വെടിവെച്ച് കൊല്ലാൻ എത്ര മനുഷ്യരാണ് തോക്കുമായി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്,,,   

                   ആരൊക്കെയോ ഓടിവരുന്നുണ്ടല്ലൊ,, കഴുത്തിൽ തറഞ്ഞുകയറിയത് വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ട്,,, വെടികൊണ്ടാൽ ഇങ്ങനെയാണോ? അതാ റോഡരികിലൊരു കാട്,,, നൂറുകണക്കിന് ശാഖകൾ നിവർത്തി ഉയർന്നുപൊങ്ങിയ മരം പട്ടണനടുവിൽ ചെറിയൊരു കാട് തന്നെയാണ്. ശരീരമൊട്ടാകെ വേദനിക്കുകയാണ്. ആ തണലിൽ എത്തിയാൽ ആശ്വാസമായി, കുടിക്കാനിത്തിരി വെള്ളം കിട്ടുമോ,,,.
                    തണലൊരുക്കിയ മരം അകലുകയാണോ?  നടന്നെത്താൻ എന്തൊരു ദൂരമാണ്,, കാഴ്ച മങ്ങുകയാണൊ? അയ്യോ,, ഈ ആളുകളൊക്കെ അടുത്തുവന്ന് എന്തൊക്കെയാണ് വിളിച്ചുകൂവുന്നത്. അതിനിടയിൽ ആരുടെയോ സ്വാന്തനസ്പർശത്തോടൊപ്പം ആശ്വാസവാക്കുകൾ,,,,
“ഉറങ്ങട്ടെ,, ഉറക്കം തെളിയുമ്പോൾ എല്ലാം നോർമലാവും”
ഉറക്കികിടത്താനാണ് ഇക്കൂട്ടരുടെ പരിപാടി; ഞാനൊരു ആനയല്ലെ? ഇതിനുമാത്രം എന്താണ് ചെയ്തത്?   

                   ഏതോ തുരങ്കത്തിലൂടെയാണല്ലൊ സഞ്ചരിക്കുന്നത്,, ദേഹമാകെ കുലുങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും വേദന തോന്നിയില്ല, ആകെയൊരു മയക്കം. തുരങ്കത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ വെള്ളവസ്ത്രം അണിഞ്ഞ സുന്ദരി മറ്റുള്ളവരോടായി പറഞ്ഞു,
“ലിഫ്റ്റിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കണം”
പെട്ടെന്നാണ് ശക്തമായ വെളിച്ചം കണ്ണിൽ പതിച്ചത്,, ഇങ്ങനെ കിടന്നിട്ട് ഒന്നും കാണാനാവുന്നില്ലല്ലൊ. കണ്ണ് വീണ്ടുംവീണ്ടും തുറന്നടച്ചപ്പോൾ കൂടെ നടക്കുന്ന വെള്ളപ്രാവുകളുടെ ഉറക്കച്ചടവുള്ള മുഖങ്ങൾ; കൂട്ടത്തിൽ അദ്ദേഹവും ഉണ്ടല്ലൊ!
“സിസ്റ്റർ എന്താണ് പറ്റിയത്? ഡോക്റ്ററെന്ത് പറഞ്ഞു?”
“ഇപ്പോൾ ഉറങ്ങാനുള്ള മരുന്ന് കൊടുത്തിരിക്കയാ,,, പരിക്കുപറ്റിയതൊക്കെ മരുന്ന് വെച്ചുകെട്ടി ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ നെറ്റിയിലും കാലിനും മൂന്ന് സ്റ്റിച്ച് വീതം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവാണ്”
“എന്നാലും പെട്ടന്നല്ലെ സ്വഭാവം മാറിയത്; വീട്ടിലാരും ഇല്ലായിരുന്നു,,,”
“ബോധം വരാറായി; ഇന്നുതന്നെ ഡിസ്ചാർജ്ജ്ചെയ്ത് വീട്ടിലേക്കുപോകാമെന്നാണ് ഡോക്റ്റർ പറഞ്ഞത്”
“വീട്ടിൽ പോകാനോ?”
“അതെ, ഇവിടെ ജസ്റ്റ് ഒബസർവേഷൻ മാത്രം, പിന്നെ മുറിവിനൊക്കെ മരുന്ന് പുരട്ടിയാൽ മതി”
“വീട്ടിലെങ്ങനെ പോകും? ആകെ അടിച്ചുതകർത്തിരിക്കയാണ്,, വീട്ടുസാധനങ്ങളെല്ലാം പുതിയത് വാങ്ങേണ്ടിവരും. അടുക്കളയിലാണെങ്കിൽ ഫ്രിഡ്ജ്, മിക്സി വാഷിംഗ് മെഷിൻ, കുക്കർ, ഗ്യാസ് സ്റ്റൌ, പാത്രങ്ങൾ,,, പോരാത്തതിന് ടീവിയും, എല്ലാം തല്ലിപ്പൊളിച്ച് ആകെ ഭൂകമ്പം വന്നതുപോലെയാണ്,”
“അച്ഛാ അതൊന്നും സാരമില്ല, വീട്ടിലെത്തിയാൽ അമ്മതന്നെയല്ലെ അതെല്ലാം നേരെയക്കി വെക്കേണ്ടത്”
മകളും വന്നിട്ടുണ്ട്,, അപ്പോൾ,
ആന ജീവിതത്തിന്റെ ആറാട്ട് കഴിഞ്ഞു,, തിരികെ സ്വന്തം തട്ടകത്തിലേക്ക്,,,,
*******************************************************
സ്ത്രീശബ്ദം പേജുകൾ